Beitrag: Jürgen Sakuth

As ik in’e Mitt vun de föfftiger Johren op de Middelschool vun Niestadt in Holsteen to School güng, wörr uns anbaden, friewillig Kortschrift to lehren.

Nu wull ik jo keen Stenotypist warrn, man ik heff domals al dacht, veel weten un doon künnen, dat kann seker nich schaden.

Ünnerrichten dee uns en Schoolmeester Nissen, de vörher in Merkendörp in’e Dörpsschool sien Deenst maakt harr. Vun de Kortschrift heff ik schier gor nix behol’n. Vergeten heff ik aver nich en Geschicht vun sien Dörpsschool, de Herr Nissen uns vertellt hett:

De lütte Hannes weer blots mit de plattdüütsche Spraak opwussen. Hoochdüütsch harr he eerst, as ok vele anner Kinner ut dat Dörp, in’e School lehrt. Dorum stünn he mit de hoochdüütsche Grammatik jümmers noch so’n beten op Kriegsfoot. To’n Bispill schreev he jümmers „Ich habe geschreibt“ staats „Ich habe geschrieben“.

Herr Nissen harr em dat nu al so faken Mal to verkloren versöcht, man Hannes wull un wull dat nich begriepen. Nu weer bi den Schoolmeester dat Maat bilütten vull, un Hannes müss nasitten. He sull to Straaf hunnert Mal opschrieven: „Ich habe geschrieben“.

Meist twee Stünnen weern vergahn, as den Lehrer infull, dat de lütt Hannes jo noch in de Schoolklass nasitten dee. Flink leep he in den Klassenruum, man wokeen nich dor weer, dat weer Hannes.

Aver op dat Pult leeg en Zeddel. Dor harr Hannes ropschreven: „Ich habe hundertmal ‚Ich habe geschrieben‘ geschreibt, un denn bün ik tohuus gahn!“

Quelle: Heinrich Evers „Fleitjepiepen, Utbüxen hölpt nix!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Beitrag: Jürgen Sakuth

Wenn ik bi mien Plattdüütschen Lesen den Riemel vun „Tante Meier“ vördreeg,  warr ik faken fraagt: „Wo kümmt denn blots de Naam her?“ Nu, dat gifft nich blots en Verkloren, man seker is, bi „Tante Meier“ hannelt sik dat nich üm en Verwandschops-Beteken innerhallo vun’e Familie.
In’t Hamborger Avendblatt hett de Schrieversmann, Peter Schmachthagen, in sien Spraakkolumne dorto schreven:
„De Oort, den de franzööschen Besettsuldaten in’t Johr 1812 dringend opsöken deen, wenn se mal ut’e Büx müssen, schreev sik op franzöösch „tente majeure“, wat op hoochdüütsch Hauptzelt heet.
De trüchlaten plattdüütsch Deern verstünn aver „Tantmajor“ un verballhoorn dat plötzliche Verswinnen vun ehrn Kavaleer op de Latrien to „Tante Meier“. Siet de Tiet weet een in Plattdüütschland, wat mit den Gang na „Tante Meier“ meent is.“ Soveel to’t Verkloren vun Peter Schmachthagen.

Man ik glööv, wat dat ok doran liggen kunn, dat de utwussen Minschen nich mit ehr Kinner vun’t „Schiethuus“ snacken wullen. Dat weer ehr to scheneerlich un mit „Tante Meier“ harrn se en Begreep funnen, de een jümmers un överall utsnacken müch. So hett man jo domals ok seggt, wenn een mal buten in’e Natur sien Geschäft verrichten müss:„IK gah to Modder Gröön!“

In ole Tieden weer dat Henkamen na „Tante Meier“ jo lang nich so bequem as hüüttodaags. Tomeist leeg dat „Plumsklo“ op’n Hoff orin ’n Goorn un denn mit ’n Emmer or ’n Groov ünner den Sitz, ahn Waterspölen un ahn Warmsmaker, sall heten: winterdaags weer dat dor bannig koolt. De nafolgen Rieme beschrift „Tante Meier“ gens heel goot:

Wat seeg uns Niestadt fröher ut,
du kunnst ni rin, du kunnst ni rut:
In jede Eck weern se an’t Wöhl’n,
wi sulln je nu mit Water spöl’n.
In’t Niestädter Daagblatt weer to lesen,
dat sall wat heel „Modernes“ wesen.
Ok stünn dat groot in jede Zeitung:
„In Niestadt kriegts ’ne Waterleitung.“
Dormit dat Buddeln sik ok lohn,
gifft foorts ok noch Kanalisatschoon.

„So’n Schiet“, knurr dor de Arthur Dreyer:
„Dat is dat Enn vun Tante Meier!“
Harrst fröher du so’n Dranggeföhl
un marks, dat dor wat knurr un wöhl,
denn schööt di dat gau dörch den Sinn:
„Du muttst na Tante Meier hin!“

Na buten rut du denn gau suust,
glieks üm’e Eck stünn dat lütt Huus,
mit Hart un Klink un Wabel vör
un güngst du rin, denn quietsch de Döör.

Un wat bequeem de hölten Kassen,
even krumm de Knee, denn wörr dat passen,
harrst Tiet för’n gode halve Stunn
un keekst kommodig in’e Runn.

In lütte Stücken an en Band
hüng hier dat Keesblatt an de Wand.
Niestädter Daagblatt goot verwehrt
araad passend für dien Achtersteert.