Hier findest du Lustiges, Informatives oder Nachdenkliches geschrieben in niederdeutscher Sprache (Plattdeutsch).
Beitrag: Jürgen Sakuth
Ella Brodersen ut Krummbek lööp mit ehr fiefundörtig Johren jümmers
noch as Eenspännersche dörch’t Leven. Se leev alleen un wahn to-
samen mit ehr Öllern in de ole Reetdackkaat op ’n lütt Buernsteed in
Ostholsteen. Den Hoff harr se intwüschen al vun de Öllern överdragen
kregen. Se seeg egens heel goot ut, weer hoochbeent, harr lange flass-
blonne Hoor, blaagrosa Wangen un blage Ogen, de wunnerbor in ehr
smuckes Gesicht passen.
Beitrag: Jürgen Sakuth
De Topleger Addi Frees seet al övern Stunn in’n Töövruum
vun Dokter Mahnappel in Stockelsdörp. Nu weer he endlich an
de Reeg un kunn sein Begehr los warrn.„Herr Dokter, nu
seggt Se mi man liekut, wo dat mit mien Liev un Gesundheit
utsüht. Hollt Se sik blots nich torüch un nehmt Se man ok keen
Blatt för de Snuut. Ik bün oolt genoog un kann ’n apen Woort
un de Wohrheit verdregen. Blots seggt Se mi dat
man op Plattdüütsch un nich op Latiensch, dormit ik dat ok richtig ver-
stah un begriepen do!“ „
Na goot, wenn Se dat So wüllt“, meen Dokter Mahnappel denn mit ’n
lütt Smuustergrienen üm de Ogen, „,Se süllt mien Menen dorto höörn.
Se sünd en överbasigen Fuuljack, en gresigen Suupkumpaan un ’n
bannig groten Freetsack. Wenn Se Ehr Lievevenswies nich ganz flink än-
nert, Addi Frees, warrt Se Ehr Liev Se dat gau torüchbetahl’n. Se mütt
Ehr Leven vun Grund op an foorts ännern. Hebbt Se dat begrepen?
„Besten Dank ok, Herr Dokter, för de kloren Wöör. Dat weer jo böös
düütlich, ik heff allens verstahn. Aver nu doot Se mi bidde noch’n lütten
Deenst. Vertellt Se mi dat man lever nochmal allens op Latiensch. Ik
mutt mien Berta tohuus jo ok wat berichten könen.“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration Elke Grotelüschen
Beitrag: Jürgen Sakuth
Den folgenden plattdeutschen Text habe ich aus dem Buch “ Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ von Heinrich Evers (Balticum-Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH).
Twee gode Frünnen, Jochen un Hannes, draapt sik winterdaags tofallig mal weller. Dor se sik al lang nich mehr seh`n hebbt, gaht se glieks in den neegst Dörpskroog.
Na ‘n langen Klöönsnack, natürlich bi ’n poor Kööm un Beer, kriggt se nu bilütten ok ’n beten Smacht. Huusmannskost wüllt se op’t leevst eten, un de Kröger raadt to Steekrövenmoos satt mit Kaakwust un Kassler-Karbonaad.
As dat Eten serveert warrt, langt Hannes denn glieks to un nümmt sik de sichtbor gröttst Karbonaad vun’e Fleeschplatt rünner. Nu geiht dat Theater los:
„Dat finn ik aver gor nich nett vun di, Hannes. Du as mien beste Fründ nimmst di foorts dat gröttst Stück Fleesch vun de Platt daal. Dat harr ik nie nich vun di dacht. Ik meen, sünnerlich ünner gode Frünnen is dat doch bannig unschicklich. Dat wull ik di – bi all uns Fründschop ok – maleenst seggt hebb’n!“
„Wat harrst du denn för’n Stück Fleesch nahmen, Jochen, wenn du toeerst tolangt harrst?“
meen Hannes nu heel dröög mit ‘n lütt Smuustern in’e Ogen.
„Na, wat’n Fraag! So as sik dat hüürt: de lüttst Karbonaad natürlich. Dat is doch wull kloor un versteiht sik vun sülvst!“
Dor meen Hannes denn blots noch:
„Minsch, Jochen, denn laat doch dat ole Quarken na. De lüttst Karbonaad hest du nu doch ok kregen!“
Beitrag: Jürgen Sakuth
Den folgenden Beitrag habe ich wieder aus dem Buch „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ von Heinrich Evers (Balticum-Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
@ Elke Grotelüschen
„Op’n Fraag mutt’n jümmers flink ’n Anter hebb’n“, verkloor mi maleens mien Fründ Rollie Berner. „Dat is jümmers al de rechte Weg west un hett sik in elkeen Hökerladen as goot un sinnvull wiest!“ meen he.
Dat hett ok ’n rieken Hamborger Bankkoopmann in Niestadt in HoIsteen klook kregen, as he an de Oostsee in de Sommerfrisch weer. An’n griesgrauen Regendag besöch he dat Apen Atelier vun Elke Gro- telüschen in’e Königstraat. Ogenschienlich wull he wat köpen. Op jede- en Fall keek he sik de Biller in’t Atelier mit groot Vermaak an. Op en Bild kunn he ’n Strandkorf erkennen, op ’n poor anner Biller Minschen an’t Meer. Aver he fünn ok Motive as buntklöört Fisch un nakelt Deerns mit groten Bossen un blanket Achtergatt. Vun allens wat. Man en Kunst- wark schien em besünners antospreken.
„Wat stellt dat hier egens dor?“ fraagt he de Malersche.
„Köh op‘e Wisch!“ antert de foorts.
„So, so, Köh op’e Wisch! Aver mit Verloop, beste Fru, ik seh hier gor keen Gras op’e Wisch!“
„Dat hebbt de Koh allens opfreten!“
„Aver Köh kann ik op dat Bild ok nich finnen!“
„Nu, beste Mann“, meen dor de Malersche foorts, „nu seggt se mi doch blots, wat sullt Köh op’n Wisch, neem keen Gras mehr wassen deit?“
Beitrag: Jürgen Sakuth
Der folgende plattdeutsche Text aus einem Buch von Heinrich Evers spielt zwar in Neustadt/Ostsee. Ich bin mir aber ziemlich sicher, dass die Möwen in Zollenspieker an der Elbe ähnliche Gespräche führen.
Twee Möven sitt an’n Niestädter Haven, en op’n Duckdalven, de anner
op’n Lanteernpahl. Se verpußt sik ’n lütt beten un kiekt in’e Sünn. Dor
flüggt opeenst so’n niemoodschen Düsenjäger mit ’n heel langen witten
Kondenzstriepen achteran an’n Heven.
„Dammi noch eenst“, seggt dor de Mööv op’n Lanteernpahl, „wat kann
de dor baven blots flink flegen!“
Dor seggt de op’n Duckdalven sitten Mööv:
„Wat meenst du wull, wat du flink flegen kunnst, wenn di de Moors so
brennen de, as den Fleger dor baven!“
Beitrag: Jürgen Sakuth
Die folgende plattdeutsche Kurzgeschichte habe ich im Buch „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ von Heinrich Evers (Balticum-Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH) gefunden. Aus meiner aktiven Phase der Erwerbsarbeit weiß ich, dass in diesem humorvollen Text im Kern viel Wahres steckt.
Hermann MöIIer weer ’n Scheper, de meern in Sleswig-Holsteen op de Westsiet vun’n Geestrüüch sien Schaap höden dee. Wiet un siet Natuur pur, keen Kaat, keen Dörp, keen Stadt in de Neegde. Dat weer Scheper Möller sien Welt. So wull he dat hebben, so kunn he dat af.
De Fröhjohrstiet weer nu dor, un he wüß, wat dat Gras an’n Diek un op de Wischen al weller to wassen anfüng. So weer he mit sien Schaap op’n Weg na de Dieken an’e Westküst.
Opeenst dükert dor ut ’n grote Stoffwulk en nagelniege, griese Jeep op un höllt direktemang blangen den Scheper an.
De Fohrer vun den Jeep weer ’n smarten Jungkeerl vun üm un bi fiefuntwintig Johrn. He seeg so bannig anners ut as de ole Scheper MölIer in sien brune, schietige Manchesterbüx. Un he weer allerbest utstaffeert:
Brioni-Büx, Giorgio Armani-Böverhemd, Karl-Lagerfeld-Jack, Gianni-Versace-Binner, Ray-Ban-SünnbriII un op Hoochglanz poleerte, swatte Cerutti-Lackschoh.
He steeg ut, güng op den Scheper to un see to em: „Wenn ik richtig raadt, woveel Schaap in Ehr Schaapheerd sünd, krieg ik denn een vun de Schaap schenkt?“
Scheper MölIer keek den Mann heel verbaast an, smeet denn noch ’n Oog op sien friedlich grasen Schaap un see in alle Roh:
„Na goot, mienethalven. Is afmaakt, dat geiht los!“
Nu kümmt de Jungkeerl aver in’e Gang. He verbindt sien Notebook mit sien Ackersnacker, geiht in’t Internet op ’n Siet vun de NASA, scannt de Gegend mit HöIp vun sien GPS-SateIliten-Navigationssystem af, maakt en Datenbank apen un ok noch dreeundörtig Excel-TabeIIen mit ’n Unmeng vun Formeln un Tallen. To’n Sluß druckt he op sien Hi-Tech-Mini- drucker en Bericht vun 49 Sieden ut, dreiht sik na den Scheper üm un seggt:
„Se hebbt hier exakt 1.297 Schaap in Ehr Heerd!“
„Dat is richtig!“ see de Scheper. „Na, denn söökt Se sik man ‘n Schaap ut!“
bergedorf.blog 