Mien Broderdeern Erna müß för’n poor Daag in’t Krankenhuus un fröog mi, wat ik ehr nich henfohren kunn. As ik se nu vun tohuus athalen dee, harr se al flink dat Nödigste tohooppackt un denn aver nix as af na’t Krankenhuus. „Je ehr doran, je ehr dorvun!“ As wi in’e Krankenstuuv allens inrüümt harrn, meen Erna opeenst: „So‘n Mest aver ok, nu heff ik doch twee Saken vergeten. Du hest doch en ‚Kehr di an Nix‘, wörrst mi wull ut’n Drogeriemarkt Poppier-Snuuvdöker un ’n Packen Slip-Inlagen halen? De heff ik nich mit inpackt.“ Na kloor, dat maak ik doch. Wat kunn mi passeern? Na, ik jo röver na den lütten Dromarkt. De is natüürlich brekenfull. Allens Frunslüüd. Ik de eenzig Keerl.
„Goot“, heff ik dacht, „denn kannst jo al mal in alle Roh söken, wat dat hier sowat gifft.“ De Daschendöker harr ik ok heel flink funnen. Man denn güng dat ole Söken los. En Ornen or ’n System kunn ik in düssen Hökerladen afsluut nich erkennen or wies warrn. Allens weer dörcheenanner insorteert, un dat Söken güng noch recht wat wieder.
Den reifen Bananen, stets gelb und krumm, war dieser Zustand auf Dauer zu dumm. Sie kamen überein, sich dagegen zu wehren und taten beim lieben Gott sich beschweren. Der hatte für sie auch ein offenes Ohr und sie trugen ihm ihr Anliegen vor. Das Gelbe und Krumme, das wär nicht so fein, gerade und rot, so wollten sie sein. Der Herrgott sprach, das ist jammerschade, es gäb keine Bananen, die rot sind und grade. Er fügte hinzu ganz unverdrossen, meine Schöpfung ist leider schon abgeschlossen doch wollt ihr tatsächlich auf’s neue Outfit bestehen, kann ich für Euch nur eine Möglichkeit sehen. Ihr ändert den Namen, es geht leider nicht ohne, dafür seid ihr gerade und rot, und heißt dann Binone. Die Bananen packte blankes Entsetzen, was, unseren Namen einfach ersetzen. Das kam für sie überhaupt nicht in Frage, deshalb verzichteten sie flugs auf ihre Klage. Seitdem sehen wir die Bananen hier zu Lande noch immer in ihrem krummen und gelben Gewande.
Siet de Barocktiet kennt wi bi uns de Beteken „Kavaleer“. So nöömt een ’n Keerl mit ridderliche Döögden un höfliche Ümgangsformen, hett mi „Mister Google“ verkloort. Man ik verbinn mit düssen Utdruck en Beleevnis, wat sik in mien Lehrtiet an’n Enn vun de föfftiger Johren todragen hett. Ik heff bi de Firma Kiesewetter in Grömz den Goornerberoop lehrt. To de Tiet weer dat bi de Goornerutbillen begäng, wat de Lehrjungs ok in’t Huus vun n Lehrmeester wahnten un eten. Middeweeks müss ik jümmers to de Beroopsschool na Eutin. So kunn ik an’n Dingsdagavend al mit den letzten Bus vun Grömz na Niestadt in Holsteen fohr’n un in mien Öllernhuus övernachten. Düsse letzte Bus an’n Avend weer jümmers rappelvull. Ik weer bitieden dor west un harr en Platz achtern in’n Bus funnen. As Gerda Steensen op’n letzten Drücker mit ehrn lütten Jung to’n Bus kümmt, weern all Plätz al besett. Dor stünn in’e drütte Reeg en junge Mann op un bööd de Fru sien Sittplatz an. „Is jo wunnerbor!“ see dor Gerda Steensen, „dat gifft doch jümmers noch Kavalere!“ Ik höör noch, wat de Jung sien Modder fraag: „Mami, wat sünd denn Kavalere?“ Gerda anter dor: „En Kavaleer is to’n Bispill en Mann, de en Fru mit en Kind sien Platz anbeden deit. Jüst so as de nette junge Mann dat even bi uns daan hett!“ Veerteihn Daag later wull dat de Tofall, wat ik op de Fohrt vun Grömz na Niestadt in Holsteen blangen Gerda Steensen to sitten keem, un se vertell mi: „Ik keem annerletzt op’n letzten Drücker mit mien lütten Jochen tơ’n Bus, un de weer brekenvull. Dor hett uns doch so’n netten junge Mann sien Platz anboden, un ik heff em en Kavaleer nöömt!“ „Jo“, see ik, „dat heff ik mitkregen, Gerda. Ok wat du dien Jochen noch verkloort hest, wat ’n Kavaleer is!“
Ji wart villicht denken, ik tüder ju wat vör. Man dat is redig wohr. De nafolgen Geschicht heff ik jichtenswenn – aver in Hoochdüütsch – bi‘n Gottsdeenst in de Niestädter Stadtkark vun Paster Rathjen in sien Predigt höört: En lütt Jung harr dat bi’t Antrecken vun sien Steveln in’n Kinnergoorn bannig swoor. He keem un keem dor nich mit kloor. Nu güng sien Optreckersche in’e Kneen, üm em dorbi to hölpen. Gemeensam weern se an’t Stöten, Trecken un Rieten, üm den eersten as ok den tweten Stevel mit Duld un Düer an de Fööt to kriegen. As de Lütt denn see: „De Steveln sünd jo an’n verkehrten Foot,“ müss de Optreckersche kort Luft halen, üm den Anfloog vun Grull daaltoslucken. Se keek unglöövsch op de Fööt vun den Jungen un müss togeven, de Lütt harr Recht, links un rechts weern redig vertuuscht. Mit desülvige Möh un Plaag as bi’t Antrecken, kreeg se de Steven aver vun’e Fööt daal. Se betähm sik ok allerbest, ehr Verfaten to beholen. Man denn wörrn de Steveln tuscht un ünner gräsig groot Trecken un Stöten gemeensam weller antrocken. As dat Wark vullbröcht weer, see de Lütt: „Dat sünd aver gor nich mien Steveln!“ Na dat weer jo wat för de Optreckersche, sowat aver ok. Se beet sik op de Tung, dormit dat gemene Woort, wat dor jüst noch op legen harr, nich ut ehr Snuut rutkeem. Se see nu blots: „Verdori, Jung, worüm üm allens in’e Welt vertellst du mi dat eerst nu?“ Man dat hölp jo allens nix, se güng noch mal in’e Kneen un reet un tröck an de wedderböstigen Steveln bit dat se uttrocken weern. Dor verkloor de Lütt al ’n beten wat düütlicher: „Dat sünd nich mien Steveln! De Steveln höört mien Broder to. Aver mien Modder hett seggt, ik müss ehr vundaag bi de övergrote Küll antrecken.“ In düssen Momang wüss de Fru nich mehr, wat se luut schriegen or still wenen sull.
Sie hatte wirklich tolle Formen und zog mich gleich in ihren Bann. Glatte Haut, jenseits aller Normen, ein Augenschmaus für jedermann. Es war Liebe auf den ersten Blick,
Fiete Piekenhogen dröppt bi’n Wiehnachtsinkoop in de Mönkebergstraat sien ole Flamm Mieke Bossbek weller. „Verdori, Mieken!“ röppt he, wo geiht di dat denn! Du warrst jo jümmers smucker!“ Mieken löppt jo nu knallrot an. „Minsch, Mieken! Köönt wi uns nich nochmol weller dropen, so op ’n lütt Rendevouz?“ „Ne, Fiete, dat geiht nu nich mehr, ik bün middewiel ünner de Huuv kamen!“ Fiete Piekenhogen, twischenin en erfolgreiche Börsenspekulant, kennt aver keen Bahnhoff un sett na: „Och wat verheirat, Mieken! Ik geeev di hunnert Euro, so as fröher, na du weetst al!“ Mieken keek sik nu verschaamt üm. „Na goot, Fiete, 100 Euro sünd 100 Euro, denn kumm du man twüschen de Johrn lang, dor is mien Mann mit sien Golfclub op Zypern!“ Un so hebbt Fiete un Mieken dat denn ok maakt. Anfang Januor, keem ehr Mann vun Zypern torüch un meent bi’t Utpacken: „Seggt mal, Mieken, is en gewisse Herr Piekenhagen twüschen de Johr’n hier west?“ Mieken kreeg jo nu ’n bannigen Schreck un stotter sik „Jo, jo, Herr Piekenhogen is hier west!“ „Un hett he di hunnert Euro geven? Mieken wörr dat jo nu heel schummeri tomoot: „Jo, he hett mi hunnert Euro geven!“ „Na also. Is doch ’n reellen Keerl, de Piekenhogen. He hett sik nämli vör Wiehnachten hunnert Euro bi mi pumpt un seggt: „Se bekaamt ehr Geld noch vör Silvester torüch‘!“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ (Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH) Illustration: Elke Grotelüschen
Wiehnachten is doch so’n richtig kommodiges Familienvergnögen. Jümmers to dat Fest kümmt doch mal weller Besöök in’t Huus, den een sünst över’t Johr kuum mal or ok gor nich to Gesicht kriegen deit. To Wiehnachten is manches opeenst ganz anners, Wiehnachten even. So weer’t ok bi Guschi Madsen in Süsel. Tante Stine ut Barkelsby weer an’n tweten Festdag to Besöök kamen. As se nu den Koffie un Koken to Lief harr’n, de brennen Dannboomlich- ten düsse kommodige Wiehnachtsstimmung vermaak, dor fröggt lütt Greten maleenst: „Tante Stine, is dat wirklich wohr, büst du ’n richtige Schauspeeler- sche?“ „Aver Deern, siendaag nich, wo kummst du blots op so’ne Idee?“ smuustert Tante Stine nu los. „Nu, uns Vadder hett vunmorgen bin Fröhstück seggt, wenn du kümmst, denn gifft dat bestimmt weller Theater!“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ (Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH) Illustration: Elke Grotelüschen
Eigentlich bin ich kein Nachtmensch. Mich faszinieren aber immer wieder nächtliche Stadtsilhouetten. Und in der dunklen Jahreszeit muss man dafür gar nicht so lange aufbleiben oder nach New York fliegen.
bergedorf.blog 