Kategorie: Plattdeutsche Texte

Beitrag: Jürgen Sakuth

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Wenn in’n Dörpskroog vun August Soltau in Möhnsdörp nich veel los
 weer, legg sik de Kröger meisttiets op dat brune Scheselong, wat ünner
 de Trepp na baven stünn, un verpuust sik ’n beten. So weer dat ok, as
 ik dor an’n Enn vun de föfftiger Johren maleenst överto keem. Ik wull
 mit August den Afloop un de Musik vun dat Vagelscheten besnacken.
 Vagelscheten, utricht vun de Füerwehr, dat weer fröher jümmers dat
 Fest vun de Feste in’t Dörp. Ik kann mi dor noch nipp un nau op besin-
 nen. Ik heff in Möhnsdörp as Jungkeerl johrlang achter’nanner mit mien
 Muskantenfrünnen, Lothar un Günter, Musik maakt un bannig veel be
 leevt.
August stünn glieks op, as he mi wies wörr, keem fründlich op mi to,
geev mi de Hand un begrött mi. Wi harrn uns heel lang nich seh’n un
snacken Över Gott un de Welt, natürlich all’s op Platt. Ik glööv, ik heff
em ni nich Hoochdüütsch snacken höört.
Bi all dat Snacken füll mi op, wat de Kröger sik in een Tour an sein
Achtersteven rümklein dee. Duersam fröög ik em:
„Minsch August, hest du Hämorrhoiden?“
He güng glieks na de Kökendöör un rööp sien Fru to:
„Stiene, hebbt wi Hämorrhoiden?“
„Nee“, keem’t ut de Köök torüch, „blots Juno, Overstolz un HB!“

Beitrag: Jürgen Sakuth

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Matten Bollmann weer in‘ Summer mit sien Ollern in Oostholsteen
west un harr op’n See in de Neede vun Süsel tofällig de Waterskianlaag
klook kregen. Dat gefüll em avers bannig, wat he dor seeg. De sportli-
che Jung harr al jümmers veel Spooß an ‚t Water hatt, un he wünsch sik
vun nu of an nix duller, as sülvst ok dat Waterskilopen to lehr’n.
Op sien Wunschzettel to Wiehnachten, dat verwunnert jo nich, stünn an
eerste Steed en Poor Waterskier. Un dor Matten jümmers flietig weer, un
sien Öllern bannig tofreden mit ehrn Jung ween, harr de Wiehnachts-
mann em ok de Skier ünnern Danboom leggt. Matten weer överglücklich
un tofreden, un he strahl över de ganze Snuut. Sien gröttste Wunsch
harr sik to Wiehnachten erfüllt.
Vuntjohr seet ok Opa Freerk mit bit Bescheren dorbi. He lev al poor
Johr alleen in de Olen-Residenz un höög sik bannig, wat he in de Hillig
Nacht in’n Krink vun’e Familie sien kunn un nich alleen in de Residenz
sien müss. He weer baff un kunn’t meist nich glöven, as he höör, een
kunn ok op’t Water mit Skier lopen. As he sik an‘ Hilligavend weller
vun de Familie verafscheedt, men he denn noch to sien Grootkind:
„Na, Matten, nu muttst du di jo blots noch ’n afschüssigen See söken,
dormit du mit de niegen Dinger ok düchtig in’e Gang’n kümm.

Weiterlesen „Labskaus“ →

Beitrag: Jürgen Sakuth

To de Tiet as in Niestadt in Holsteen noch ’n Amtsgericht weer, sall vör
vele Johren düsse Begevenheit to’n Verhanneln west sien.
Kuddel Frees harr in Ostholsteen ’n heel groten Buernhoff mit veel
Arbeitslüüd, de för em ehrn Deenst döön.
So weer ok ’n boomlangen Minschen, mit Namen Jochen Öllerich,
bi em as Knecht anstellt. Man Jochen Öllerich weer, as dat schien,
daagsöver noch nich noog utlast, denn he füng jümmers weller mit
de Köökschen un Melkdeerns op’n Hoff lütte Techtelmechtels an.
Un en so’n lütt Smuusstünn mit de Kööksch Stiena Dünnwever harr
Folgen hatt. As Stiena nu ’n lütt Deern op’e Welt bröcht harr, wull se
aver den olen Slöpendriever Jochen Öllerich partout nich heiroden. Se
tru em afsluut nich.
So güng de Vörfall vun wegen de Alimente to dat Niestädter Amtsgericht. As Jochen de Vadderschaft jo ok anerkannt harr, fraagt de Richter
em to’n Sluss:
„Na, Jochen Öllerich, wo is dat denn nu mit dat Betahlen?«
„Och“, hett Jochen dor blots meent, „,och, Herr Richter, dat laat man so
goot sien, dor will ik egens wieder nix för hebb’n. Dor heff ik mi jo blots
de Meddagstünn mit verdreven!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Beitrag: Jürgen Sakuth

Schoolmeester Theede wull vundaag in’n Düütsch-Ünnericht dat snaaksche Woort „ümmerhen“ dörchnehm’n. He verkloor de Schölers sien Ansinnen mit den nafolgen Satz:
Wi Schölers hebbt düchtig wat lehrt in düsse Klass, gaht wi jo ok al fief Johren to School!“
Nu sull’n de Schölers ’n Satz mit dat Woort „ümmerhen“ bill’n, un Fiete Brockmann harr ok glieks den Finger baven un see:
„Ik bün man blots twölf Johr oolt, aver ik kann ümmerhen al siet dree Johren op’e Treckfiedel spelen!“..
Allerbest“, meen Thede, „So is dat richtig „, un wenn sik nu an Odje Diekmann:
„Hest du ok ’n Vörslag för mi?“
 Odje stünn op, överlegg’n lütt Ogenblick un töön denn:
„De Weltrekord in’t Hamerwietsmieten is to Tiet 86,74 m, ümmerhen hef ik den Hamer ut Vadders Klüterkasten ok al negen Meter wiet smeten!“
„Heel goot, Odje, ok dat is richtig! Wokeen kann noch ’n Bispill bringen?“ fraag Thede nu de Klass.
Nu melldt sik Bernhard Kringel un verkünn heel stolt: De Karpen, denn ik annerletzt angelt heff, de wöög ümmerhen meist söven Pund!“
De Schoolmeeaster is bannig tofreden un snackt nu toletzt noch Wally Brösel an: „Na, Wally, kannst du mi ok noch ’n Satz segg’n?“
Wally steiht nu langsam op un see:
Wi hebbt tohuus ’ne niege Naversche, de heet Stiene Madsen!“ As he dat rutbröcht harr, seet he sik foorts weller dal. Man de Lehrer fraag glieks na:.
„Aver, Wally, du büst doch noch nich torecht mit den Satz, oder?“ Dor stunn Wally weller op un meen ’n beten liesen:
Wi hebbt tohuus ’ne niege Naversche, de heet Stiene Madsen, un dor geiht Vadder avends ümmer hen!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)

Ein Gastbeitrag von Elfriede Schlieper

Mötst di nich argern,
hett keenen Wiert.
Mötst di blots wunnern,
wat allens passiert.
Mötst jümmer denken,de Welt is nich kloock.
Jeder hett Grappen,
du hest se ook.

Weiterlesen „LACHEN deit good!“ →

Beitrag: Jürgen Sakuth

Fiete Beckmann harr al siet Maanden bannig hogen Blootdruck, böös
flinket Hartklabastern un to sien Triglyceride- un Cholesterinweerten
harr de Dokter blots noch meent: „Kriminell de Tallen, dat mutt nu aver
bilütten anners warrn!“
Nu hett em sien Dokter ne Kur verschreven. Veer Weken sull he in’n
Süden vun Düütschland, in de Neegde vun Baden-Baden, wat för sien
Gesundheit un Wohlbefinn’n doon.
Un de Dokter harr ok noch meent:
„Streng di an, laat man ollig poor Pund dor, Fiete, du bruukst nich al-
lens an Gewicht weller mit tohuus to bring’n!“
Na veer Weken harr sien Fru Gerda bi dat Torüchkamen ok den Indruck,
wat ehrn Fiete de Kuropenthalt allerbest bekamen weer.
Mit helle, smuustergrienen Ogen harr he sien Gerda weller in de Arms
sloten. Allens schien allerbest.
Man in de Nacht keem Gerda de Saak doch bannig snaaksch vör. Fiete
reep doch jümmers weller in’n Slaap: „Desdemona, Desdemona!“
Annern Morgen stell Gerda nu glieks ehrn Fiete to Reed:
„Du ole Slawiner hest di jo wull ’n Kurschadden in Baden-Baden an-
lacht. De halve Nacht weerst du jo blots an’t Desdemona-Ropen. Wat
seggst du dorto?“ ,
Minsch Gerda“, see Fiete dor, „du weets doch, wat ganz in de Neegde
vun Baden-Baden de Rennbahn vun Iffelzheim liggt, un de hett doch bi de
düütschen Peer-Rennbahnen’n föhren Rull. Wo ik nu al mal dor ünnen weer,
bün ik dor to’n Galopprennen west un heff op dat Peerd Desdemona wett.
Dat heff ik denn wull ok noch jümmers in’n Droom anfüert!“ Na, dor weer
jo denn Roh, un Gerda un Fiete leven vergnöögt, tofreden un bi beste Ge-
sundheit. Wenn, jo wenn nich na acht Weken de ole Postkoort kamen weer.
Fiete kunn dat al vun wieden seh’n, sien Gerda stöh mit ’n Postkoort in’e
Hand vör de Döör, as he vun sien Fröhschoppen weller tohuus keem. Un
ehr funkeln Ogen un hoochrode Kopp verspröken wohrlich nix Godes.
Gerda see nich veel, man blots: ,
Dor is ’n Postkoort för di kamen. Dien Peerd „Desdemona“ hett di
schreven! Du sasst di al mal ’n Naam för dat lütt Fahlen utsöken, wat
in’n Harvst to Welt kam’n sall!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)

Beitrag: Jürgen Sakuth

Ella Brodersen ut Krummbek lööp mit ehr fiefundörtig Johren jümmers
noch as Eenspännersche dörch’t Leven. Se leev alleen un wahn to-
samen mit ehr Öllern in de ole Reetdackkaat op ’n lütt Buernsteed in
Ostholsteen. Den Hoff harr se intwüschen al vun de Öllern överdragen
kregen. Se seeg egens heel goot ut, weer hoochbeent, harr lange flass-
blonne Hoor, blaagrosa Wangen un blage Ogen, de wunnerbor in ehr
smuckes Gesicht passen.

Weiterlesen „De Eenspännersche“ →

Beitrag: Jürgen Sakuth

De Topleger Addi Frees seet al övern Stunn in’n Töövruum
vun Dokter Mahnappel in Stockelsdörp. Nu weer he endlich an
de Reeg un kunn sein Begehr los warrn.„Herr Dokter, nu
seggt Se mi man liekut, wo dat mit mien Liev un Gesundheit
utsüht. Hollt Se sik blots nich torüch un nehmt Se man ok keen
Blatt för de Snuut. Ik bün oolt genoog un kann ’n apen Woort
un de Wohrheit verdregen. Blots seggt Se mi dat
man op Plattdüütsch un nich op Latiensch, dormit ik dat ok richtig ver-
stah un begriepen do!“ „
Na goot, wenn Se dat So wüllt“, meen Dokter Mahnappel denn mit ’n
lütt Smuustergrienen üm de Ogen, „,Se süllt mien Menen dorto höörn.
Se sünd en överbasigen Fuuljack, en gresigen Suupkumpaan un ’n
bannig groten Freetsack. Wenn Se Ehr Lievevenswies nich ganz flink än-
nert, Addi Frees, warrt Se Ehr Liev Se dat gau torüchbetahl’n. Se mütt
Ehr Leven vun Grund op an foorts ännern. Hebbt Se dat begrepen?
„Besten Dank ok, Herr Dokter, för de kloren Wöör. Dat weer jo böös
düütlich, ik heff allens verstahn. Aver nu doot Se mi bidde noch’n lütten
Deenst. Vertellt Se mi dat man lever nochmal allens op Latiensch. Ik
mutt mien Berta tohuus jo ok wat berichten könen.“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration Elke Grotelüschen

Weiterlesen „Latiensch is doch beter“ →

Beitrag: Jürgen Sakuth

Den folgenden plattdeutschen Text habe ich aus dem Buch “ Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ von Heinrich Evers (Balticum-Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH).

Twee gode Frünnen, Jochen un Hannes, draapt sik winterdaags tofallig mal weller. Dor se sik al lang nich mehr seh`n hebbt, gaht se glieks in den neegst Dörpskroog.

Na ‘n langen Klöönsnack, natürlich bi ’n poor Kööm un Beer, kriggt se nu bilütten ok ’n beten Smacht. Huusmannskost wüllt se op’t leevst eten, un de Kröger raadt to Steekrövenmoos satt mit Kaakwust un Kassler-Karbonaad.

As dat Eten serveert warrt, langt Hannes denn glieks to un nümmt sik de sichtbor gröttst Karbonaad vun’e Fleeschplatt rünner. Nu geiht dat Theater los:

„Dat finn ik aver gor nich nett vun di, Hannes. Du as mien beste Fründ nimmst di foorts dat gröttst Stück Fleesch vun de Platt daal. Dat harr ik nie nich vun di dacht. Ik meen, sünnerlich ünner gode Frünnen is dat doch bannig unschicklich. Dat wull ik di – bi all uns Fründschop ok – maleenst seggt hebb’n!“

„Wat harrst du denn för’n Stück Fleesch nahmen, Jochen, wenn du toeerst tolangt harrst?“

meen Hannes nu heel dröög mit ‘n lütt Smuustern in’e Ogen.

„Na, wat’n Fraag! So as sik dat hüürt: de lüttst Karbonaad natürlich. Dat is doch wull kloor un versteiht sik vun sülvst!“

Dor meen Hannes denn blots noch:

„Minsch, Jochen, denn laat doch dat ole Quarken na. De lüttst Karbonaad hest du nu doch ok kregen!“