Autor: Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

Mien Broderdeern Erna müß för’n poor Daag in’t Krankenhuus un fröog mi, wat ik ehr nich henfohren kunn. As ik se nu vun tohuus athalen dee, harr se al flink dat Nödigste tohooppackt un denn aver nix as af na’t Krankenhuus.
„Je ehr doran, je ehr dorvun!“
As wi in’e Krankenstuuv allens inrüümt harrn, meen Erna opeenst: „So‘n Mest aver ok, nu heff ik doch twee Saken vergeten. Du hest doch en ‚Kehr di an Nix‘, wörrst mi wull ut’n Drogeriemarkt Poppier-Snuuvdöker un ’n Packen Slip-Inlagen halen? De heff ik nich mit inpackt.“
Na kloor, dat maak ik doch. Wat kunn mi passeern? Na, ik jo röver na den lütten Dromarkt. De is natüürlich brekenfull. Allens Frunslüüd. Ik de eenzig Keerl.

„Goot“, heff ik dacht, „denn kannst jo al mal in alle Roh söken, wat dat hier sowat gifft.“ De Daschendöker harr ik ok heel flink funnen. Man denn güng dat ole Söken los.
En Ornen or ’n System kunn ik in düssen Hökerladen afsluut nich erkennen or wies warrn. Allens weer dörcheenanner insorteert, un dat Söken güng noch recht wat wieder.

Beitrag: Jürgen Sakuth

Siet de Barocktiet kennt wi bi uns de Beteken „Kavaleer“. So nöömt
een ’n Keerl mit ridderliche Döögden un höfliche Ümgangsformen, hett mi „Mister Google“ verkloort.
Man ik verbinn mit düssen Utdruck en Beleevnis, wat sik in mien Lehrtiet an’n Enn vun de föfftiger Johren todragen hett.
Ik heff bi de Firma Kiesewetter in Grömz den Goornerberoop lehrt. To de Tiet weer dat bi de Goornerutbillen begäng, wat de Lehrjungs ok in’t Huus vun n Lehrmeester wahnten un eten.
Middeweeks müss ik jümmers to de Beroopsschool na Eutin. So kunn ik an’n Dingsdagavend al mit den letzten Bus vun Grömz na Niestadt in Holsteen fohr’n un in mien Öllernhuus övernachten. Düsse letzte Bus an’n Avend weer jümmers rappelvull. Ik weer bitieden dor west un harr en Platz achtern in’n Bus funnen. As Gerda Steensen op’n letzten Drücker mit ehrn lütten Jung to’n Bus kümmt, weern all Plätz al besett. Dor stünn in’e drütte Reeg en junge Mann op un bööd de Fru sien Sittplatz an.
„Is jo wunnerbor!“ see dor Gerda Steensen, „dat gifft doch jümmers noch Kavalere!“
Ik höör noch, wat de Jung sien Modder fraag: „Mami, wat sünd denn Kavalere?“ Gerda anter dor: „En Kavaleer is to’n Bispill en Mann, de en Fru mit en Kind sien Platz anbeden deit. Jüst so as de nette junge Mann dat even bi uns daan hett!“
Veerteihn Daag later wull dat de Tofall, wat ik op de Fohrt vun Grömz na Niestadt in Holsteen blangen Gerda Steensen to sitten keem, un se vertell mi:
„Ik keem annerletzt op’n letzten Drücker mit mien lütten Jochen tơ’n Bus, un de weer brekenvull. Dor hett uns doch so’n netten junge Mann sien Platz anboden, un ik heff em en Kavaleer nöömt!“
„Jo“, see ik, „dat heff ik mitkregen, Gerda. Ok wat du dien Jochen noch verkloort hest, wat ’n Kavaleer is!“

Beitrag: Jürgen Sakuth

Ji wart villicht denken, ik tüder ju wat vör. Man dat is redig wohr. De nafolgen Geschicht heff ik jichtenswenn – aver in Hoochdüütsch – bi‘n Gottsdeenst in de Niestädter Stadtkark vun Paster Rathjen in sien Predigt höört:
En lütt Jung harr dat bi’t Antrecken vun sien Steveln in’n Kinnergoorn bannig swoor. He keem un keem dor nich mit kloor. Nu güng sien Optreckersche in’e Kneen, üm em dorbi to hölpen. Gemeensam weern se an’t Stöten, Trecken un Rieten, üm den eersten as ok den tweten Stevel mit Duld un Düer an de Fööt to kriegen.
As de Lütt denn see: „De Steveln sünd jo an’n verkehrten Foot,“ müss de Optreckersche kort Luft halen, üm den Anfloog vun Grull daaltoslucken. Se keek unglöövsch op de Fööt vun den Jungen un müss togeven, de Lütt harr Recht, links un rechts weern redig vertuuscht.
Mit desülvige Möh un Plaag as bi’t Antrecken, kreeg se de Steven aver vun’e Fööt daal. Se betähm sik ok allerbest, ehr Verfaten to beholen. Man denn wörrn de Steveln tuscht un ünner gräsig groot Trecken un Stöten gemeensam weller antrocken.
As dat Wark vullbröcht weer, see de Lütt:
„Dat sünd aver gor nich mien Steveln!“
Na dat weer jo wat för de Optreckersche, sowat aver ok. Se beet sik op de Tung, dormit dat gemene Woort, wat dor jüst noch op legen harr, nich ut ehr Snuut rutkeem. Se see nu blots:
„Verdori, Jung, worüm üm allens in’e Welt vertellst du mi dat eerst nu?“ Man dat hölp jo allens nix, se güng noch mal in’e Kneen un reet un tröck an de wedderböstigen Steveln bit dat se uttrocken weern.
Dor verkloor de Lütt al ’n beten wat düütlicher: „Dat sünd nich mien Steveln! De Steveln höört mien Broder to. Aver mien Modder hett seggt, ik müss ehr vundaag bi de övergrote Küll antrecken.“
In düssen Momang wüss de Fru nich mehr, wat se luut schriegen or still wenen sull.

Beitrag: Jürgen Sakuth

Wiehnachten is doch so’n richtig kommodiges Familienvergnögen.
Jümmers to dat Fest kümmt doch mal weller Besöök in’t Huus, den
een sünst över’t Johr kuum mal or ok gor nich to Gesicht kriegen deit.
To Wiehnachten is manches opeenst ganz anners, Wiehnachten even.
So weer’t ok bi Guschi Madsen in Süsel. Tante Stine ut Barkelsby weer
an’n tweten Festdag to Besöök kamen.
As se nu den Koffie un Koken to Lief harr’n, de brennen Dannboomlich-
ten düsse kommodige Wiehnachtsstimmung vermaak, dor fröggt lütt
Greten maleenst:
„Tante Stine, is dat wirklich wohr, büst du ’n richtige Schauspeeler-
sche?“
„Aver Deern, siendaag nich, wo kummst du blots op so’ne Idee?“
smuustert Tante Stine nu los.
„Nu, uns Vadder hett vunmorgen bin Fröhstück seggt, wenn du kümmst,
denn gifft dat bestimmt weller Theater!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Beitrag: Helmut Marquardt

Düt Johr, tau Wiehnacht, hebbt wü  beslaten,
gifft dat’n ganz besünnern Wienachtsbraden.
Mudder mellt sik glieks tau Stell
un ehr Ogen, de ward bannig hell.
Se hätt dor wat in’n Kääsblatt läsen
un meent, so leeg kann dat nich wäsen.
Hätt ok fix dat Blatt parat
un wies uns all dat Inserat.
Wat dor in dat Blatt binnen steiht,
ok Vadder meist sien Puust versleit.
1 Gans direkt ab Wiese
60,00 Euro kostet diese.
De Kinner schreen, dat is famos
tau’n Wiehnachtsfest n‘ scheune Goos
un hebbt dann in Gedanken all,
up’n Disch de Goos, bruun un drall.
Se föhrt glieks hen na Buer Drischen,
de wiest jem de Göös up sien Wischen,
grient dann mit sien breden Snuut:
Nu söök di man de allerbest dor ruut. 
All Ogen sünd up Vadder richt,
doch de meent blots, dat mak ik nich.
Wü hebbt em upletzt noch rümkrägen
un mit bäbern Knee is he in’t Gatter stägen.
Hett sik ok n‘ Goos utkäken,
man, blots mit de Goos hett he nich räken.
Se kiekt uns Vadder in’t Gesicht,
as wenn se seggen will, mien Fründ dat büst du nich.
As se nu markt, dat ehr dat an’n Kragen geiht,
se düchtig mit de Flünken sleit.
Un ogenblicklich geiht doch düsse Goos
op uns verdutzten Vadder los.
De dreiht sik üm un so gau he kann,
nimmt he de Been dann in sien Hann.
Achter em een groot Gesnatter
un mit een Satz is he över’t Gatter.
Vadder is noch fix up Tour’n
un wies uns all sien groot Blessuurn.
In denn Oors hett se em bieten,
dorbi n’Stück Stoff ut de Büx rutrieten,
wieter rünner an sien linken Been
kannst fief blaue Placken sehn.
De Blessuurn, de sünd al lang Geschicht,
Vadder kann ok wedder richtig sitten,
aver äten hett he n‘ Goos vundaag noch nich
dor hölpt keen Beddeln un ok keen Bidden.