Kategorie: Plattdeutsche Texte

Beitrag: Jürgen Sakuth

De Direktor vun de Bank, Hubert Holthusen, is ’n bannig netten Keerl un hölpt elkeen, wo dat blots mööglich is. He ünnerstütt dat Kulturleven vun’e Stadt, is ’n goden Stadtvertreder, maakt as Brandmeester bi de Füerwehr heel goden Deenst, hett dat Seggen bi de Schüttengill, hölpt de Nedderdüütsch Bühn un sünnerlich ok de Maten vun’t Olenparlament vun’e Stadt. Een mutt also segg’n: Vun solk hölpen Lüüd kunn elk Stadt bannig veel bruken, solk Minschen muttst söken.

Man Hubert kann ok anners. He kriegt sik licht in’e Klatten, kann pennschieterig as ok’n övergroot Sluusohr sien. Dat wiest sik jümmers, wenn dat heet, en niegen Mitarbeider bi de Bank intostell’n.

So weer dat also ok, as Herr Direktor Holthusen mit den Bewarver för den Huusmeesterposten, Matten Ohlsen, dat Gesprääk to’n Instellen föhr. „Aso, mien leve Herr Ohlsen“, so füng de Direktor Holthusen dat Snakken an, „dat gifft twee Saken in uns Bank, de mi heel wichtig sünd. Dat Eerste is dat Schier maken un de Rennlichkeit. Mal ’n kotte Fraag blangenbi: Hebbt Se sik egens op de Footmatt vör mien Ruum de Fööt afpedd?“

Aver seker doch, Herr Direktor!“ anter Matten Ohlsen. „Un nu süllt Se ok noch erfohr’n, wat dat Twete is, op dat ik groten Weert legg. Dat is de Ehrlichkeit. Ik kann blots oprecht Lüüd bi mi bruken. Buten vör mien Döör liggt gor keen Footmatt!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Beitrag: Jürgen Sakuth

Man ik meen: Bang maken tellt nich. In’n Beroop mutt ok veel Spooß un Vergnögen dorbi sien, un dat sull een bi de Wahl afsluut bedenken.
Gerda un Odje Möller ut Lütt Slamien, de harrn annerletzt dormit to
doon. Ehr Söhn Robert harr op de Jacob-Lienau-School in Niestadt
in Holsteen den Realschoolafsluss maakt un wull sik nu sien Levens-
droom erfüll’n: To See for’n. Vadder Möller harr em över sien Skat-
broder en Steed to’n Utbillen op’n Hannelschipp in Hamborg
besorgen kunnt. Un nu sull dat losgahn.
Modder, Vadder un Robert Möller seten in’t Auto op’n Weg na Ham-
borg. Bi’t Afscheednehm’n an’e Kaimuer gifft Modder Möller ehrn Ro-
bert noch vele levenswichtige Raatslääg mit op’n Weg, so as:

Weiterlesen „Op grote Fohrt“ →

Beitrag: Jürgen Sakuth

Kinner künnt een jo ’n Lock in’n Buuk fragen. Ik besinn mi noch op ’n poor vergnöögte Fragen so as:
„Hebbt de Dinosauriers noch leevt as Opi to Welt keem?“
„Wo slöppt denn de Sünn, wenn dat bi uns Nacht warrt?“
„Papi, weerst du ok mal ’n lütt Kind?“
„Mami, as ik op de Welt keem, wo hest du her wusst, wat ik en Jung or
Deern bün?“

Jo, ok Swiens!“
„Ok dat Swien, vun dat wi ehr
güstern de Kottletts eten hebbt?“
En Ertreckersche ut’n Kinnergoorn hett mi dorto verkloort: „Wees vergnöögt, wenn Kinner veel fraagt. Se sünd nu in dat Fraagöller. Dat mutt so sien. So warrt se bilütten jümmers klöker un blievt nich in’t Ent-wickeln torüch.“
Ik heff dacht, dat weer vörbi, as mien Grootdeern to School keem. Man dor harr ’n Uhl seten, de Fraagerie güng jümmers noch wieder. Anner-erletzt hett mi mien Enkelkind fraagt:
„Opi, was ist eine rythmische Reihe mit der Zahl zehn?“
Ik heff ehr dat so versöcht to verklor’n:
„Kiek mal, mien Deern, vör 10 Daag, an 20sten Märzmaand, hett dien Schoolmeestersche mit ehr 30 Johren na 40 Fohrstünnen, de jede 50 Euro kost hett, ehrn Föhrerschien kregen. Se hett sik en ole Bezinkutsch, Bujohr 60, mit ’n 70PS-Motor köfft un is denn mi 80 op de B 90 in en Rechtskurv fohrt. Nu liggt se in’t Krankenhuus op Zimmer 100, betahlt dorför jeden Dag 110 Euro dorto, un ehr Luun is blots noch op 120!“
Wat se dat begrepen hett? Ik bün dor nich ganz klook ut worrn!

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Beitrag: Jürgen Sakuth

As ik nülichs mit mien lütten Hutschefiedel an’e Tanksteed föhr, heff
ik mien olen Fründ Ackermann wellerdrapen. He steeg ut sien groten
swatten Mercedes un weer püükfien kleedt.
Ik gah op em to un see:
„Moin, Ackermann, dat is jo en Tofall, wat ik di mal weller draap. Wi
hebbt uns jo ’n Ewigkeit nich sehn. Aver novel büst du
worrn, siet du di domals in’e Dosenfabrik vun’e Glücksklee in Niestadt in Holsteen afmaracht hest!“
„Ik heff ni nich bi de Glücksklee-Fabrik in Niestadt arbeidt. Dat mutt ’n
Irrtum sien!“
„Nanu? Wi hebbt aver doch beide vele Johrn ünner Kalle Struck in’e Niestädter Liedertafel in’n tweten Tenor sungen!“
„Ik bün mien Leevdaag nich Maat vun’e Niestädter Liedertafel west! Ik
kann gar nich singen!“
„Minsch, Ackermann, wi Twee hebbt doch ok so manchen Kliester tosamen
hatt. Wat weern wi doch faken na de Chorproov sprüttenduun.
Kannst du di dor gor nich mehr op besinnen?“
„Dat kann ik utslüten. Mit mien kranke Lebber drink ik al siet Johrteihnten
keen Spriet mehr!“
Ik heff luut lacht un meent:
„Nu fehlt blots noch, wat du seggst, dien Naam is nich Ackermann!“
„Nee, so heet ik ok nich!“
Dor heff ik em blots noch duersam ankeken un seggt:
„Minsch, Ackermann, wat hest du di verännert!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)

Beitrag: Jürgen Sakuth

Een kann dat jo fast nich glöven, man ik heff leest, wat över en Halfpart vun’e Düütschen nich weet, wat an Pingsten egens vun uns fiert warrt. Dorbi is Pingsten doch neven Oostern un Wiehnachten en vun de dree groten Christenfesten.
Wi hebbt dat doch allens mal in de Pasterstünn höört un lehrt, wat de Jünger an Pingsten mit ’n groot Brusen an’n Heven vun den Hilligen Geist överrascht wörrn. Denkt wi doch mal torüch: Wo weer dat doch noch mit dat Utsennen vun den Hilligen Geist un de Füertungen op de Köpp vun de Apostel? De Bibel beschrifft dat Pingstwunner in’e Apostelgeschicht üm un bi so:
De Junger Jesu fringen dorna, fuilt vun den Hiligen Geist, dat Predigen in vele frömde Spraken an: „Jesus, wo ji meent, wat he doot is, Jesus leevt un snackt dörch uns to ju!“ Pingsten gilt ok as de Geboortsstünn vun de „Christlich Kark“.
De Duuv is al siet dat sösste Johrhunnert en vun de bekannsten Pingstsymbolen. In vele Karken smückt en Duuv dat Karkenschipp, dat Dööpbecken or de Kanzel. Neven den biblischen Oorsprung hett de witt Duuv jo ok in vele anner Kulturen dat Bedüden vun Reenheit, Freden, Höpen un Niebeginn.
As ik maleenst en Open-Air-Pingstgottsdeenst op de Appelwiesch vun Borby mitfiert heff, harr ik en Beleevnis, wat mi vundaag noch jümmers lütt beten smuustergrienen lött.
En blaaggriese Duuv seet de hele Tiet in en vun’e Appelbööm, wieldess de Paster över dat Utsennen vun de Hilligen Geist preestern de. „Keen harr de Duuv op den Infall bröcht, den Gottsdeenst bitowahnen?“ heff ik simuleert. Un se hett redig leevt. An’n Enn vun den Gottsdeenst heff ik de Duuv sülvst wegflegen seh’n.
Aver ik müß ok an’n Geschicht denken, de ik in en vun mien velen plattdüütschen Böker maleenst över en Duuv to Pingsten leest harr:
In en Gottsdeenst in Dithmarschen vör över hunnert John harr sik de Paster wat Besünneres to Pingsten utklamüstert. He wull sien unglöövschen Buern vun de grote Kraft vun den Hiligen Geist övertügen. Dorto köff he sik en witte Duuv un geev de sien Küster mit de Wöör:
 „Wannehr ik an’t Enn vun mien Predigt luut roop: Nu kumm, Hillige Geist‘, sodennig löttst du düsse witte Duuv vun de Empore daalflegen!“ „Dat geiht kloor, so warrt dat maakt“, see de Küster un nehm de Duuv an sik. Nu, an’n Enn vun de Predigt reep de Paster luut un düütlich: „Nu kumm, Hillige Geist!“

Weiterlesen →

Beitrag: Jürgen Sakuth

Jo, Herr Amtsrichter, dor weet wi op’n Dörp doch nix vun. Dor küm-
mert wi uns ok nich üm. Se künnt dorvun utgahn, dat Se un ik den
sülvigen Gloven hebbt. Dat mutt doch nu langen!“
„Sie sind aber doch ein gläubiger Christ?“
Jo, dat is richtig. Ik gah ok na de Kark, un dor heff ik Se ok al mal
seh’n, denk ik. Dorüm meen ik, wi twee glöövt seker datsülvige, Herr
Amtsrichter!“
Ja, aber Sie müssen doch wissen, ob Sie evangelisch oder katholisch
sind‘?“
Minsch, Herr Amtsrichter, dor weet unsereen op’n Lann doch nix vun
af!“
„Ja, aber Sie haben doch sicherlich schon einmal etwas von Dr. Martin
Luther gehört, Herr Möllemann?“
„Siendaag nich, Herr Richter, in mien ganzet Leven nich. Wenn un-
sereen mal krank is, denn schickt wi jümmers na Hermann-Doktor ut
Niestadt in Holsteen!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Beitrag: Jürgen Sakuth

As Börgermeester vun ’n Gemeen hett een jo bannig veel Plichten. De
kommodigsten dorvun sünd noch so’n Opgaven, as wenn een de Bör-
gers vun’n Oort graleern dröff.
So is dat ok eenst den Börgermeester vun Grotenbrood ergahn. He
harr de öllst Mitbörgersche to’n 95. Adebarsdag graleert un weer egens
heel verbaast, wat krekel un fein toweeg de Fru in ehr hoget Öller noch
jümmers weer.
Bit Weggahn meen de Börgermeester denn noch heel försorglich:
„Ich will hoffen, daß ich Ihnen zu Ihrem 100. Geburtstag auch wieder
die Glückwünsche der Stadt Großenbrode überbringen kann!“
„Tja, Herr Börgermeester“, antert dor de ole Fru, „worüm denn egens
nich? Se seht doch noch heel gesund ut!

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Veröffentlichung: Jürgen Sakuth

Weiterlesen „Fundkuhl Poesie-Album“ →

Veröffentlichung: Jürgen Sakuth

Veröffentlichung: Jürgen Sakuth

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Freerk Ackermann un sien Fru sitt an’n tweten Adventssünndag so recht kommodig an’n Eetdisch un lött sik dat Fröhstück goot smecken. Dat twete Adventslicht is ansteken, un in’n Klöönkasten süselt Bing Crosby vun en „White Christmas“, wat bi uns jo mehrstendeels doch nix warrt. Man sünst is allens allerbest.
Düss gode Luun will de Fru jo nu geern nütten, üm noch för’n beten mehr Geld för Wiehnachtsgeschenken to warven,
un se meen swiensplietsch to ehren Keerl:
„Ik harr di vunnacht villicht en wunnerschönen Droom, Freerk.
Ik weer in en Koophuus. Dor keem en Fee an un see to mi, ik kunn för 500 € Wiehnachtsgaven inköpen, wat jümmers ik wull. Se wörr dat för mi betahlen. Allens, wat ik för Wiehnachten noch bruken kunn, heff ik funnen un bün glücklich un tofreden mit veer vulle Inkoopsdaschen tohuus gahn. Jungedi, weer dat ’n goden Droom!“
Dor seggt de Mann: „Dat is jo man gediegen. Ik harr vunnacht ok so’n wunnerschönen Droom. Üm ganz ehrlich to sien: ik leeg mit twee heel smucke Fruenslüüd in’e Puuch. Jungedi, weer dat ’n goden Droom!“ Se: „Weer ik denn ok dorbi? Weer ik ene vun de twee Fruens?“
Dor antert Freerk Ackermann mit ’n dooteernst Gesicht:
„Wo kunnst du dat wull? Du weerst doch to’n Inköpen!“