Elke Grotelüschen hett maleenst ’n nieget Rezept op’e Rücksiet vun’n Klennerblatt funnen un wull dat glieks mal utprobeern: Fischsupp mit Look. Se güng an’n Friedag na’n Fischhöker op’n Wekenmarkt vun Niestadt in Holsteen un seggt: „Ik harr geern ’n lütt Stück Dösch!“ De Fischhöker wiest ehr mit sien Mess de Steed, wo he achtern vun den groten Dösch wat afsnieden wull un fraagt: „So veel?“ „Jo“, seggt se, „dat is akkerat so veel as ik bruuk. Maakt Se mi man ok glieks noch de Graden rut!“
Photo by u041eu043bu044cu0433u0430 u041cu0430u043au0430u0440u043eu0432u0430 on Pexels.com
Beitrag: Helmut Marquardt
Opa fiert Geboortsdag hüüt, Opa de ward 80 Johr. Tau düssen Festdag kummt n’ Menge Lüüd, düsse Dag ward richtig swoor. Freuh an’n Morgen kummt vörbi Paster Peter Pütten, verdeelt sien Seegen näbenbi un dann gifft dat noch’n Lütten. Up eenmal is dann dor Keunig Gustav mit sien Schütten. De steiht Spalier, dat is doch kloor un dat gifft dat noch ’n Lütten. Klock 11 dann kummt Naber Nieden mit sien dicke Olsch dortau. Se snackt lang vun ole Tieden, Opa seggt blots noch jo jo. Dat Gesabbel deiht em nich veel nütten un dann gifft dat noch’n Lütten. Mit n‘ Mal steiht de Füerwehr in’ne Dör de hebbt hüüt mal nix tau sprütten. 20 Mann sünd keen Malheur un dann gifft dat noch’n Lütten. Opa glövt, he hett sik verkäken, in de Döör dor steiht Tant Krütten. Mit de hett he nu gor nich räken un dann gifft dat noch’n Lütten. Vun Roden Krüüz dor kummt Fro Schlingen ehr Gesicht is witt as Bütten. Se deiht em n‘ Ständchen bringen un dann gifft dat noch’n Lütten. Ok de Fautballspeelers kaamt vörbi, de bruukt he nich lang tau bidden. Opa schickt jem up de Galerie un dann gifft dat noch’n Lütten. Tau Koffitiet dor kummt Armanda se is mit sien Fro an’n knütten. Sett sik mit ihr up de Veranda un dann gifft dat noch’n Lütten. Ok de Börgermeester kummt tau’n graleern doch Opa will em gor nich seen. Segg em man, he sall na Huus sik scheern, denn sien Gesabbel, dat versteiht keeneen. ’n Menge Lüüd hett he hüüt drapen, fief Buddel Kööm hebbst em utsapen un Opa hett vun all de Lütten an Avend düchtig een sitten. Annern Dag’s is em dat kloor, ok wenn man em deit düchtig bitten dann gifft dat in’n taukamen Johr tau sien Geboortsdag wiss k e e n Lütten.
As ik annerletzt in mien Köhlschapp keek, müss ik bang sien to verhun- gern. Blots lütt beten Armlüüdbotter, en half Glas Mostrich un beten To- matenschü kunn ik finnen. Allens annere weer opeten. Ik harr vergeten intoköpen. Aver dat gifft jo ok in Niestadt in Holsteen per Klöönkasten wat gegen dat Verhungern. Vun’t Fleesch mutt hier keeneen fall’in. Ik reep also mien Pizzeria an: „Hallo! Is dor de Pizzeria ‚La Trattoria“? Ik wörr geern wat to’n Eten bestell’n!“ „Nein, hier ist der Pizza-Service von Google!“ „Dat deit mi leed. Denn heff ik mi wull ’n verkehrte Nummer opschre- ven!“ „Nein, das haben Sie nicht! Google hat diese Nummer gekauft!“ „Na, dat sall mi recht sien. Denn müch ik geern…“ „Wollen Sie das Übliche?“ „Wat heet hier dat Übliche? Woher wüllt Se dat denn weten?“ „Laut unseren Aufzeichnungen haben Sie bei den letzten zehn Anrufen immer die Pizza mit Käse, Salami und dicker Kruste bestellt!“ „Kloor, dat is richtig, un nipp un nau dat will ik vundaag ok weller hebb’n!“ „Dürfte ich vorschlagen, daß Sie dieses Mal eine Pizza mit Paprika, Ru- cula, Zwiebeln und getrockneten Tomaten bestellen?“ „Ne, laat mi an Land mit dat vele Grööntüüch. Ik will Wust un Kees op mien Pizza hebb’n un dat, wenn’t geiht, nich to knapp!“ „Aber Ihre Cholesterin-Werte sind nicht so gut!“ „Wat weet Se denn vun mien Cholesterin-Weerten?“ „Aus Ihrem Gesundheits-Profil. Wir haben die Resultate Ihrer Blutwerte der letzten acht Jahre!“ „Mien Heelmiddel nehm ik jümmers an’n Morgen in, un dat heff ik vundaag ok daan. Man nu laat man dat Snacken na, ik will wat to Eten hebb’n! Ik heff ’n bannigen Smacht!“
Dat sall dat jo geven. En junges Poor hett den eersten Striet in ehr junge Eh. Se seggt: „Du hest jo nix anners mehr in’n Kopp, as blots dien beschüerten Football. Morgens, meddags, avends, ik höör jümmers blots noch Football, Football. Maakt wi dat Kiekschapp an, wat warrt keken? Football. An wat anners kannst du wull gor nich mehr denken, wat? Ik heff nu aver de Snuut vull! Dat is jo bilütten nich uttoholen!“ He lött dat aver nich gellen un antert: „Dat is doch allens Tüünkraam, wat du dor seggst!“ Se meen denn lütt beten snippsch: „Nu, mien Leven, denn verkloor mi doch mal, an welk Dag wi de Plünnen tohoopsmeten hebbt! Wannehr is denn uns Hochtietsdag?“ Nu kümmt he aver in Gang un seggt: „Dat kann ik di akkerat segg’n, wann ik di friet heff. Dat weer an den Dag, as Bayern München dat eerste Door gegen den HSV schaten, aver to’n Glück doch noch mit 2:1 verloren hett!“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ (Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH) Illustration: Elke Grotelüschen
De Landfruenslüüd vun’n Knuust (so heet jo dat Eiland Fehmarn bi de Plattdüütschen in Oostholsteen) hebbt mal vör vele sohren en Utfohrt na Hamborg maakt. Toeerst güng’t na „Planten un Blomen“ un dorna na Stellingen in „Hagenbecks Deertenpark“ „De twee Saken mööt ji unbedingt kennenlehr’n!“ harr Meta Steenbuck, de Vörsittersche, swöögt. „Dat is doch wat anners, as jümmers blots Kohlköpp un swattbunte Köh op ’n Knuust ankieken!“ Gerda Mackeprang harr blots noch schimpt as ’n Rohrspatz na de vele Loperie bi Planten un Blomen un Hagenbeck: „Dat harrn wi uns doch ok op ’n Film bi‘ t neegst Landfruens-Drapen ankieken kunn. Ik weet nich een noch ut mit mien Fööt!“ Dor meen ehr Fründin mit ’n Smuustern: „Du hest man blots dat verkehrte Schohtüüch an, Gerda. Pariser Schoh un fehmarnsche Fööt, dat passt nu mal nich tosamen!“ Man, as dat in’n Alsterpavillon dat grote koolt-warme Bufett to Liev güng, weer de Pien vun’n Nameddag bannig flink vergeten, un all töven vull Vörfreid op dat licht frivoolsche Avendprogramm: „Hamborg bi Nacht mit Olivia Jones“
Stiene Madsen is nu al meist an de Achtunsöventig ran un steiht splitternakelt vör ’n Spegel in’e Slaapkamer. Un wat sall ik ju segg’n, se is blots noch an’t Schafudern, Jammern un Klagen: „Dammi, noch mal to“, meen se na ’n Tiet un schimpt as dull: „Wat is mien Huut doch blots schrumpelig worr’n, un de Boss, de hangt jo ok al bannig wat dörch un denn de Moors, ne aver ok, de Moors is jo bilütten veel to dick worr’n!“ „Krischan“, schreet se opeenst, „Krischan, kumm doch mal gau her na mi. Ik warr jo ganz dull vun dat, wat ik in’n Spegel seeg. Nu segg mi doch blots mal wat Godes. Segg mi doch mal wat, wo een sien Höög un beten Vergnögen an hett!“ Krischan meen denn heel dröög: „Nu arger di doch blots nich, Stiene, frei di doch, wat dien Ogen noch so goot sünd! Du hest doch allens noch allerbest erkennen kunnt!“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ (Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH) Illustration: Elke Grotelüschen
Mien Broderdeern Erna müß för’n poor Daag in’t Krankenhuus un fröog mi, wat ik ehr nich henfohren kunn. As ik se nu vun tohuus athalen dee, harr se al flink dat Nödigste tohooppackt un denn aver nix as af na’t Krankenhuus. „Je ehr doran, je ehr dorvun!“ As wi in’e Krankenstuuv allens inrüümt harrn, meen Erna opeenst: „So‘n Mest aver ok, nu heff ik doch twee Saken vergeten. Du hest doch en ‚Kehr di an Nix‘, wörrst mi wull ut’n Drogeriemarkt Poppier-Snuuvdöker un ’n Packen Slip-Inlagen halen? De heff ik nich mit inpackt.“ Na kloor, dat maak ik doch. Wat kunn mi passeern? Na, ik jo röver na den lütten Dromarkt. De is natüürlich brekenfull. Allens Frunslüüd. Ik de eenzig Keerl.
„Goot“, heff ik dacht, „denn kannst jo al mal in alle Roh söken, wat dat hier sowat gifft.“ De Daschendöker harr ik ok heel flink funnen. Man denn güng dat ole Söken los. En Ornen or ’n System kunn ik in düssen Hökerladen afsluut nich erkennen or wies warrn. Allens weer dörcheenanner insorteert, un dat Söken güng noch recht wat wieder.
Siet de Barocktiet kennt wi bi uns de Beteken „Kavaleer“. So nöömt een ’n Keerl mit ridderliche Döögden un höfliche Ümgangsformen, hett mi „Mister Google“ verkloort. Man ik verbinn mit düssen Utdruck en Beleevnis, wat sik in mien Lehrtiet an’n Enn vun de föfftiger Johren todragen hett. Ik heff bi de Firma Kiesewetter in Grömz den Goornerberoop lehrt. To de Tiet weer dat bi de Goornerutbillen begäng, wat de Lehrjungs ok in’t Huus vun n Lehrmeester wahnten un eten. Middeweeks müss ik jümmers to de Beroopsschool na Eutin. So kunn ik an’n Dingsdagavend al mit den letzten Bus vun Grömz na Niestadt in Holsteen fohr’n un in mien Öllernhuus övernachten. Düsse letzte Bus an’n Avend weer jümmers rappelvull. Ik weer bitieden dor west un harr en Platz achtern in’n Bus funnen. As Gerda Steensen op’n letzten Drücker mit ehrn lütten Jung to’n Bus kümmt, weern all Plätz al besett. Dor stünn in’e drütte Reeg en junge Mann op un bööd de Fru sien Sittplatz an. „Is jo wunnerbor!“ see dor Gerda Steensen, „dat gifft doch jümmers noch Kavalere!“ Ik höör noch, wat de Jung sien Modder fraag: „Mami, wat sünd denn Kavalere?“ Gerda anter dor: „En Kavaleer is to’n Bispill en Mann, de en Fru mit en Kind sien Platz anbeden deit. Jüst so as de nette junge Mann dat even bi uns daan hett!“ Veerteihn Daag later wull dat de Tofall, wat ik op de Fohrt vun Grömz na Niestadt in Holsteen blangen Gerda Steensen to sitten keem, un se vertell mi: „Ik keem annerletzt op’n letzten Drücker mit mien lütten Jochen tơ’n Bus, un de weer brekenvull. Dor hett uns doch so’n netten junge Mann sien Platz anboden, un ik heff em en Kavaleer nöömt!“ „Jo“, see ik, „dat heff ik mitkregen, Gerda. Ok wat du dien Jochen noch verkloort hest, wat ’n Kavaleer is!“
Ji wart villicht denken, ik tüder ju wat vör. Man dat is redig wohr. De nafolgen Geschicht heff ik jichtenswenn – aver in Hoochdüütsch – bi‘n Gottsdeenst in de Niestädter Stadtkark vun Paster Rathjen in sien Predigt höört: En lütt Jung harr dat bi’t Antrecken vun sien Steveln in’n Kinnergoorn bannig swoor. He keem un keem dor nich mit kloor. Nu güng sien Optreckersche in’e Kneen, üm em dorbi to hölpen. Gemeensam weern se an’t Stöten, Trecken un Rieten, üm den eersten as ok den tweten Stevel mit Duld un Düer an de Fööt to kriegen. As de Lütt denn see: „De Steveln sünd jo an’n verkehrten Foot,“ müss de Optreckersche kort Luft halen, üm den Anfloog vun Grull daaltoslucken. Se keek unglöövsch op de Fööt vun den Jungen un müss togeven, de Lütt harr Recht, links un rechts weern redig vertuuscht. Mit desülvige Möh un Plaag as bi’t Antrecken, kreeg se de Steven aver vun’e Fööt daal. Se betähm sik ok allerbest, ehr Verfaten to beholen. Man denn wörrn de Steveln tuscht un ünner gräsig groot Trecken un Stöten gemeensam weller antrocken. As dat Wark vullbröcht weer, see de Lütt: „Dat sünd aver gor nich mien Steveln!“ Na dat weer jo wat för de Optreckersche, sowat aver ok. Se beet sik op de Tung, dormit dat gemene Woort, wat dor jüst noch op legen harr, nich ut ehr Snuut rutkeem. Se see nu blots: „Verdori, Jung, worüm üm allens in’e Welt vertellst du mi dat eerst nu?“ Man dat hölp jo allens nix, se güng noch mal in’e Kneen un reet un tröck an de wedderböstigen Steveln bit dat se uttrocken weern. Dor verkloor de Lütt al ’n beten wat düütlicher: „Dat sünd nich mien Steveln! De Steveln höört mien Broder to. Aver mien Modder hett seggt, ik müss ehr vundaag bi de övergrote Küll antrecken.“ In düssen Momang wüss de Fru nich mehr, wat se luut schriegen or still wenen sull.
Fiete Piekenhogen dröppt bi’n Wiehnachtsinkoop in de Mönkebergstraat sien ole Flamm Mieke Bossbek weller. „Verdori, Mieken!“ röppt he, wo geiht di dat denn! Du warrst jo jümmers smucker!“ Mieken löppt jo nu knallrot an. „Minsch, Mieken! Köönt wi uns nich nochmol weller dropen, so op ’n lütt Rendevouz?“ „Ne, Fiete, dat geiht nu nich mehr, ik bün middewiel ünner de Huuv kamen!“ Fiete Piekenhogen, twischenin en erfolgreiche Börsenspekulant, kennt aver keen Bahnhoff un sett na: „Och wat verheirat, Mieken! Ik geeev di hunnert Euro, so as fröher, na du weetst al!“ Mieken keek sik nu verschaamt üm. „Na goot, Fiete, 100 Euro sünd 100 Euro, denn kumm du man twüschen de Johrn lang, dor is mien Mann mit sien Golfclub op Zypern!“ Un so hebbt Fiete un Mieken dat denn ok maakt. Anfang Januor, keem ehr Mann vun Zypern torüch un meent bi’t Utpacken: „Seggt mal, Mieken, is en gewisse Herr Piekenhagen twüschen de Johr’n hier west?“ Mieken kreeg jo nu ’n bannigen Schreck un stotter sik „Jo, jo, Herr Piekenhogen is hier west!“ „Un hett he di hunnert Euro geven? Mieken wörr dat jo nu heel schummeri tomoot: „Jo, he hett mi hunnert Euro geven!“ „Na also. Is doch ’n reellen Keerl, de Piekenhogen. He hett sik nämli vör Wiehnachten hunnert Euro bi mi pumpt un seggt: „Se bekaamt ehr Geld noch vör Silvester torüch‘!“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“ (Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH) Illustration: Elke Grotelüschen
bergedorf.blog 