Kategorie: Plattdeutsche Texte

Hier findest du Lustiges, Informatives oder Nachdenkliches geschrieben in niederdeutscher Sprache (Plattdeutsch).

Humorvolles, Plattdeutsche Texte

Meern ut’n Leven

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

Hest du di al mal Lüüd ankek’n, de bummelig so oolt sünd as du sülvst?
Hest du dor ok mal bi dacht: Dat kann doch wull nich angahn, wat de
al so oolt un klapperig utseht. Mien Naversche hett mi annerletzt dorto
wat bericht. Se kümmt ut Ollenborg in Ollenborg, hett den smucken,
olen, freeschen Naam Marret un vertell mi:
Ik seet annerletzt in’n Töövruum vun mien niegen Tähnklempner. Ik harr
mien allereersten Termin bi em un keek mi ’n beten in sien’n Töövruum
üm. Weer jo allens wat Nieges för mi. An’e Finsterwand hüng ok sein
Diplom, un dat dröög sien’n vullen Naam: Willem Söötbeer.

Weiterlesen „Meern ut’n Leven“ →
Humorvolles, Plattdeutsche Texte

Sluckop

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

Buer Willem Brodersen ut Marxdorp kummt in’e „Ule-stadt-Afteek“
vun Niestadt in Holsteen un fraagt den Pillendreiher glieks:
„Kann ik hier wull ’n heel godes Middel gegen so’n duersam wohren Sluckop köpen?
Ahn op den Buern sien Fraag intogahn un ahn lang en Woort to snacken,
geiht de Afteker na achtern in sien Warkruum, kummt mit ’n klitschnatt
Faatdook torüch un haut em dat links un rechts mit ollig Smackes üm
sien Horchlappens.
Denn fraagt he heel fründli: „Na, Willem, wat seggst du dorto, dien
Sluckop hest du nu wull al lang weller vergeten? So’n lütten Schock is
noch jümmers dat best‘ Huusmiddel. Laat di dat man vun so’n erfohren
Afteker as ik segg’n!“
Willem Brodersen löppt dat Water man so vun sien blootrode Wangen,
un he is messennatt an’n Liev.
Bannig vergretzt see he blots noch:
„Tscha, Herr Afteker, dat mit den Schock, dat mag jo wull so sien.
Dör möökt se mit Recht hebb’n. Aver, wat den Sluckop anlangt, den
Sluckop hett jo mien Fru un de sitt buten op mien Ackerwagen!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Humorvolles, Plattdeutsche Texte

Fischsupp

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

Elke Grotelüschen hett maleenst ’n nieget Rezept op’e Rücksiet vun’n
Klennerblatt funnen un wull dat glieks mal utprobeern: Fischsupp mit
Look.
Se güng an’n Friedag na’n Fischhöker op’n Wekenmarkt vun Niestadt
in Holsteen un seggt:
„Ik harr geern ’n lütt Stück Dösch!“
De Fischhöker wiest ehr mit sien Mess de Steed, wo he achtern vun
den groten Dösch wat afsnieden wull un fraagt:
„So veel?“
„Jo“, seggt se, „dat is akkerat so veel as ik bruuk. Maakt Se mi man ok
glieks noch de Graden rut!“

Weiterlesen „Fischsupp“ →
Humorvolles, Plattdeutsche Texte

80. Geboortsdag

Jürgen Sakuth
Photo by u041eu043bu044cu0433u0430 u041cu0430u043au0430u0440u043eu0432u0430 on Pexels.com

Beitrag: Helmut Marquardt

Opa fiert Geboortsdag hüüt,
Opa de ward 80 Johr.
Tau düssen Festdag kummt n’ Menge Lüüd,
düsse Dag ward richtig swoor.
Freuh an’n Morgen kummt vörbi
Paster Peter Pütten,
verdeelt sien Seegen näbenbi
un dann gifft dat noch’n Lütten.
Up eenmal is dann dor
Keunig Gustav mit sien Schütten.
De steiht Spalier, dat is doch kloor
un dat gifft dat noch ’n Lütten.
Klock 11 dann kummt Naber Nieden
mit sien dicke Olsch dortau.
Se snackt lang vun ole Tieden,
Opa seggt blots noch jo jo.
Dat Gesabbel deiht em nich veel nütten
un dann gifft dat noch’n Lütten.
Mit n‘ Mal steiht de Füerwehr in’ne Dör
de hebbt hüüt mal nix tau sprütten.
20 Mann sünd keen Malheur
un dann gifft dat noch’n Lütten.
Opa glövt, he hett sik verkäken,
in de Döör dor steiht Tant Krütten.
Mit de hett he nu gor nich räken
un dann gifft dat noch’n Lütten.
Vun Roden Krüüz dor kummt Fro Schlingen
ehr Gesicht is witt as Bütten.
Se deiht em n‘ Ständchen bringen
un dann gifft dat noch’n Lütten.
Ok de Fautballspeelers kaamt vörbi,
de bruukt he nich lang tau bidden.
Opa schickt jem up de Galerie
un dann gifft dat noch’n Lütten.
Tau Koffitiet dor kummt Armanda
se is mit sien Fro an’n knütten.
Sett sik mit ihr up de Veranda
un dann gifft dat noch’n Lütten.
Ok de Börgermeester kummt tau’n graleern
doch Opa will em gor nich seen.
Segg em man, he sall na Huus sik scheern,
denn sien Gesabbel, dat versteiht keeneen.
’n Menge Lüüd hett he hüüt drapen,
fief Buddel Kööm hebbst em utsapen
un Opa hett vun all de Lütten
an Avend düchtig een sitten.
Annern Dag’s is em dat kloor,
ok wenn man em deit düchtig bitten
dann gifft dat in’n taukamen Johr
tau sien Geboortsdag wiss k  e  e  n Lütten.                             

Photo by Gerd Altmann on Pexels.com

Humorvolles, Plattdeutsche Texte

Google weet allens

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

As ik annerletzt in mien Köhlschapp keek, müss ik bang sien to verhun-
gern. Blots lütt beten Armlüüdbotter, en half Glas Mostrich un beten To-
matenschü kunn ik finnen. Allens annere weer opeten. Ik harr vergeten
intoköpen. Aver dat gifft jo ok in Niestadt in Holsteen per Klöönkasten
wat gegen dat Verhungern. Vun’t Fleesch mutt hier keeneen fall’in. Ik
reep also mien Pizzeria an:
„Hallo! Is dor de Pizzeria ‚La Trattoria“? Ik wörr geern wat to’n Eten
bestell’n!“
„Nein, hier ist der Pizza-Service von Google!“
„Dat deit mi leed. Denn heff ik mi wull ’n verkehrte Nummer opschre-
ven!“
„Nein, das haben Sie nicht! Google hat diese Nummer gekauft!“
„Na, dat sall mi recht sien. Denn müch ik geern…“
„Wollen Sie das Übliche?“
„Wat heet hier dat Übliche? Woher wüllt Se dat denn weten?“
„Laut unseren Aufzeichnungen haben Sie bei den letzten zehn Anrufen
immer die Pizza mit Käse, Salami und dicker Kruste bestellt!“
„Kloor, dat is richtig, un nipp un nau dat will ik vundaag ok weller
hebb’n!“
„Dürfte ich vorschlagen, daß Sie dieses Mal eine Pizza mit Paprika, Ru-
cula, Zwiebeln und getrockneten Tomaten bestellen?“
„Ne, laat mi an Land mit dat vele Grööntüüch. Ik will Wust un Kees op
mien Pizza hebb’n un dat, wenn’t geiht, nich to knapp!“
„Aber Ihre Cholesterin-Werte sind nicht so gut!“
„Wat weet Se denn vun mien Cholesterin-Weerten?“
„Aus Ihrem Gesundheits-Profil. Wir haben die Resultate Ihrer Blutwerte
der letzten acht Jahre!“
„Mien Heelmiddel nehm ik jümmers an’n Morgen in, un dat heff ik
vundaag ok daan. Man nu laat man dat Snacken na, ik will wat to Eten
hebb’n! Ik heff ’n bannigen Smacht!“

Weiterlesen „Google weet allens“ →
Plattdeutsche Texte

Football

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

Dat sall dat jo geven. En junges Poor hett den eersten Striet in ehr junge Eh. Se seggt:
„Du hest jo nix anners mehr in’n Kopp, as blots dien beschüerten Football. Morgens, meddags, avends, ik höör jümmers blots noch Football, Football.
Maakt wi dat Kiekschapp an, wat warrt keken? Football. An wat anners kannst du wull gor nich mehr denken, wat? Ik heff nu aver de Snuut vull! Dat is jo bilütten nich uttoholen!“
He lött dat aver nich gellen un antert:
„Dat is doch allens Tüünkraam, wat du dor seggst!“
Se meen denn lütt beten snippsch:
„Nu, mien Leven, denn verkloor mi doch mal, an welk Dag wi de Plünnen tohoopsmeten hebbt! Wannehr is denn uns Hochtietsdag?“ Nu kümmt he aver in Gang un seggt:
„Dat kann ik di akkerat segg’n, wann ik di friet heff. Dat weer an den Dag, as Bayern München dat eerste Door gegen den HSV schaten, aver to’n Glück doch noch mit 2:1 verloren hett!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Plattdeutsche Texte

Johresutfohrt

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

De Landfruenslüüd vun’n Knuust (so heet jo dat Eiland Fehmarn bi de Plattdüütschen in Oostholsteen) hebbt mal vör vele sohren en Utfohrt na Hamborg maakt. Toeerst güng’t na „Planten un Blomen“ un dorna na Stellingen in „Hagenbecks Deertenpark“
„De twee Saken mööt ji unbedingt kennenlehr’n!“ harr Meta Steenbuck, de Vörsittersche, swöögt. „Dat is doch wat anners, as jümmers blots Kohlköpp un swattbunte Köh op ’n Knuust ankieken!“
Gerda Mackeprang harr blots noch schimpt as ’n Rohrspatz na de vele Loperie bi Planten un Blomen un Hagenbeck:
„Dat harrn wi uns doch ok op ’n Film bi‘ t neegst Landfruens-Drapen ankieken kunn. Ik weet nich een noch ut mit mien Fööt!“
Dor meen ehr Fründin mit ’n Smuustern:
„Du hest man blots dat verkehrte Schohtüüch an, Gerda. Pariser Schoh un fehmarnsche Fööt, dat passt nu mal nich tosamen!“
Man, as dat in’n Alsterpavillon dat grote koolt-warme Bufett to Liev güng, weer de Pien vun’n Nameddag bannig flink vergeten, un all töven vull Vörfreid op dat licht frivoolsche Avendprogramm:
„Hamborg bi Nacht mit Olivia Jones“

Weiterlesen „Johresutfohrt“ →
Plattdeutsche Texte

Bannig gode Ogen

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

Stiene Madsen is nu al meist an de Achtunsöventig ran un steiht splitternakelt vör ’n Spegel in’e Slaapkamer. Un wat sall ik ju segg’n, se is blots noch an’t Schafudern, Jammern un Klagen:
„Dammi, noch mal to“, meen se na ’n Tiet un schimpt as dull: „Wat is mien Huut doch blots schrumpelig worr’n, un de Boss, de hangt jo ok al bannig wat dörch un denn de Moors, ne aver ok, de Moors is jo bilütten veel to dick worr’n!“
„Krischan“, schreet se opeenst, „Krischan, kumm doch mal gau her na mi. Ik warr jo ganz dull vun dat, wat ik in’n Spegel seeg. Nu segg mi
doch blots mal wat Godes. Segg mi doch mal wat, wo een sien Höög
un beten Vergnögen an hett!“
Krischan meen denn heel dröög:
„Nu arger di doch blots nich, Stiene, frei di doch, wat dien Ogen noch
so goot sünd! Du hest doch allens noch allerbest erkennen kunnt!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen

Plattdeutsche Texte

In’n Dromarkt

Jürgen Sakuth


Beitrag: Jürgen Sakuth

Mien Broderdeern Erna müß för’n poor Daag in’t Krankenhuus un fröog mi, wat ik ehr nich henfohren kunn. As ik se nu vun tohuus athalen dee, harr se al flink dat Nödigste tohooppackt un denn aver nix as af na’t Krankenhuus.
„Je ehr doran, je ehr dorvun!“
As wi in’e Krankenstuuv allens inrüümt harrn, meen Erna opeenst: „So‘n Mest aver ok, nu heff ik doch twee Saken vergeten. Du hest doch en ‚Kehr di an Nix‘, wörrst mi wull ut’n Drogeriemarkt Poppier-Snuuvdöker un ’n Packen Slip-Inlagen halen? De heff ik nich mit inpackt.“
Na kloor, dat maak ik doch. Wat kunn mi passeern? Na, ik jo röver na den lütten Dromarkt. De is natüürlich brekenfull. Allens Frunslüüd. Ik de eenzig Keerl.

„Goot“, heff ik dacht, „denn kannst jo al mal in alle Roh söken, wat dat hier sowat gifft.“ De Daschendöker harr ik ok heel flink funnen. Man denn güng dat ole Söken los.
En Ornen or ’n System kunn ik in düssen Hökerladen afsluut nich erkennen or wies warrn. Allens weer dörcheenanner insorteert, un dat Söken güng noch recht wat wieder.

Weiterlesen „In’n Dromarkt“ →
Plattdeutsche Texte

Kavaleer

Jürgen Sakuth

Beitrag: Jürgen Sakuth

Siet de Barocktiet kennt wi bi uns de Beteken „Kavaleer“. So nöömt
een ’n Keerl mit ridderliche Döögden un höfliche Ümgangsformen, hett mi „Mister Google“ verkloort.
Man ik verbinn mit düssen Utdruck en Beleevnis, wat sik in mien Lehrtiet an’n Enn vun de föfftiger Johren todragen hett.
Ik heff bi de Firma Kiesewetter in Grömz den Goornerberoop lehrt. To de Tiet weer dat bi de Goornerutbillen begäng, wat de Lehrjungs ok in’t Huus vun n Lehrmeester wahnten un eten.
Middeweeks müss ik jümmers to de Beroopsschool na Eutin. So kunn ik an’n Dingsdagavend al mit den letzten Bus vun Grömz na Niestadt in Holsteen fohr’n un in mien Öllernhuus övernachten. Düsse letzte Bus an’n Avend weer jümmers rappelvull. Ik weer bitieden dor west un harr en Platz achtern in’n Bus funnen. As Gerda Steensen op’n letzten Drücker mit ehrn lütten Jung to’n Bus kümmt, weern all Plätz al besett. Dor stünn in’e drütte Reeg en junge Mann op un bööd de Fru sien Sittplatz an.
„Is jo wunnerbor!“ see dor Gerda Steensen, „dat gifft doch jümmers noch Kavalere!“
Ik höör noch, wat de Jung sien Modder fraag: „Mami, wat sünd denn Kavalere?“ Gerda anter dor: „En Kavaleer is to’n Bispill en Mann, de en Fru mit en Kind sien Platz anbeden deit. Jüst so as de nette junge Mann dat even bi uns daan hett!“
Veerteihn Daag later wull dat de Tofall, wat ik op de Fohrt vun Grömz na Niestadt in Holsteen blangen Gerda Steensen to sitten keem, un se vertell mi:
„Ik keem annerletzt op’n letzten Drücker mit mien lütten Jochen tơ’n Bus, un de weer brekenvull. Dor hett uns doch so’n netten junge Mann sien Platz anboden, un ik heff em en Kavaleer nöömt!“
„Jo“, see ik, „dat heff ik mitkregen, Gerda. Ok wat du dien Jochen noch verkloort hest, wat ’n Kavaleer is!“

Weiterlesen „Kavaleer“ →