Beitrag: Helmut Marquardt
Denk ik an mien Kinnertiet,
is de so leeg nich wäsen.
Un güng dat up de Wintertiet,
wörr Freid in mien Gesicht tau läsen.
Wenn ick vun Dag dat vör mi seh,
ward mi so egen üm dat Hatt,
denn ok de Wintertiet mit Ies un Snee
harr männicheen Vergnögen praat.
Ick rüüsch dann buckligen Barg hendal
up mien olen Iesensläden.
Dat wörr’n Geföhl, ick segg dat mal,
as op’n willen Peerd büst reden.
Ok n’Keerl ut Snee heff ik in’n Goorn sett,
as Ogen kreeg hee twee Stück Kahlen,
een Wöttel as Nääs makt em kumplett
un ik dä düchtig mit em prahlen.
Wieldat he nich alleen dor stünn
in sien dicken, witten Lief,
kreeg he dortau, meist bäten dünn,
an sien Siet een wittet Wief.
Ick glöv, de beid, de hebbt sick gaud verstahn,
mi dücht, se wörr’n ok mal an grien’n,
man, no dree Daag sünd se utenannergahn,
wieldat de Sünn wörr bäten dull an schienen.
Mien wull’n Kledaasch wörr natt un swoor,
wenn ick vun’n Avend keem no binnen,
doch een, dat wörr mi liekers kloor,
annern Dags na Snee stünn mi de Sinn.
Doch dat best Vergnögen wörr allemahl
de Öllern kreeg dat meist nich wies,
wenn ick bün hen na’n Langen Sal
un glitscht flink över’t dünne Ies.
Af un an dor hett dat bannig knackt
un düchtig heff ick mi verfeert.
Mien Gliekgewich keem ut’n Takt,
doch Gottloff is wieder nix passert.
Wenn ik stah vun’n Dag an düsse Stell,
af un an is dat so wiet,
denn warrn mi glieks de Ogen hell
un denk an mien scheun Kinnertiet.
bergedorf.blog 