Beitrag: Jürgen Sakuth
Hest du di al mal Lüüd ankek’n, de bummelig so oolt sünd as du sülvst?
Hest du dor ok mal bi dacht: Dat kann doch wull nich angahn, wat de
al so oolt un klapperig utseht. Mien Naversche hett mi annerletzt dorto
wat bericht. Se kümmt ut Ollenborg in Ollenborg, hett den smucken,
olen, freeschen Naam Marret un vertell mi:
Ik seet annerletzt in’n Töövruum vun mien niegen Tähnklempner. Ik harr
mien allereersten Termin bi em un keek mi ’n beten in sien’n Töövruum
üm. Weer jo allens wat Nieges för mi. An’e Finsterwand hüng ok sein
Diplom, un dat dröög sien’n vullen Naam: Willem Söötbeer.
Mitenst keem dat Erinnern an ’n groten, swatthoorigen, bannig goot
sehen Jungen ut mien Baverstopenklass vun de Graf-Anton-Gün-
ther-Latienschool in Ollenborg. Sull dat womööglich desülvige Keerl
sien, de to mien Schooltiet vun vör veertig Johren alle Deerns so
dörcheenanner bröcht hett? Sull dat würklich de Willem sien, de ok bi
mi domals so’n deegtet Hartpuckern utlöst harr?
Man as ik em seeg, heff ik düss Gedanken glieks weller bisiet packt.
Vör mi stünn ’n bannig olen Mannsminsch. De poor griesen Hoor, de he
noch op’n Kopp harr, güngen em bilütten al ut, un in’t Gesicht harr he
depe Folden. Düss Keerl mit de root anlopen, tranen Ogen weer veel
to oolt, üm mien smucken Schoolkameraad ut Ollenborg in Ollenborg
to sien.
Man as he mien Tähn dörchkeken un sien Behanneln afsloten harr,
fröög ik em denn doch, wat he op de Graf-Anton-Günther-Latienschool
gahn weer. Bannig verdaddert anter he: „Jawohl, da war ich!“
„Wannehr hebbt Se denn Ehr Abi maakt?“ fröög ik wieder.
1970, warum fragen Sie?“ weer sien Anter.
„Se weern in mien Schoolklass“, see ik.
He keek mi ’n lütt beten verbiestert an.
Un denn hett düss ole, grieshoorige Nöötbüdel mit sien’n fetten Moors
mi doch de döschige Fraag stellt:
„Was haben Sie denn damals unterrichtet?“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen
bergedorf.blog 