Bi’n Putzbüdel

Beitrag: Jürgen Sakuth

Dat is nu puttegal, wat een to’n Keerl seggt, de di de Hoor snieden or den Boort raseren deit: Hoorsnieder, Putzbüdel, Barbeer, Barbutsch or Snutensraper, wohr is, du höörst jümmers dat Niegeste ut’e Stadt, or beleevst dor faken wat Vergnöögtet. Guschi Reddmann vertell mi, wat em annerletzt in Eckernföör passeert weer. En lütt Jung keem in den Salon, un de Putzbüdel fluuster sien Kunn op’n Stohl to:
„Dat is wull dat döschigste Kind vun’e Stadt, glööv mi dat. Wenn ik mit dat Hoorsnieden bi di trecht bün, warr ik di dat wiesen!“ As de Kunn betahlt harr, nimmt de Barbeer in de een Hand en Fief-Euro-Schien un in de anner Hand twee Een-Euro-Münten, geiht op den Jung to, wiest op sien Hannen un seggt: „Na, mien Jung, wüllt wi mal weller uns lütt Speel maken? Söök di doch wat ut!“ De lütt Buttjer grippt na de twee Geldstücken un haut foorts af. „Na, wat heff ik di seggt“, meen de Hoorsnieder nu heel spöttsch to sien Kunn, „de Jung lehrt dat wull nie nich. He warrt un warrt nich klöker!“
Lütt beten later geiht de Kunn ut den Salon un süht den lütten Knirps mit’n groot les vör de lesdeel stahn. Nielig fraagt de Mann em: „Hey, mien Lütten, vertell mi doch blots mal, worüm du de twee Een-Euro-Münten namen hest un nich den Fief-Euro-Schien!“ „Nee, ik bün doch plietsch. Denn speelt de Frisör doch nie weller mit mi!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen