Vergeterie

Beitrag: Jürgen Sakuth

Twee öllere Mannslüüd, Odje Packen un Kuddi Peters, draapt sik op’n
Markt vun Niemünster, de dor Grootplacken nöömt is. Dat is allerbest Summerweder, de Sünn schient, keen Wulken an’n Heven, un keen
Lüftchen weiht. So ’n recht Weder to’n Geneten, un de beiden sett sik
op ’ne Bank un laat sik dat goot gahn.
Maleenst seggt Kuddl:
„Du, Odje, bi dit schöne Weder harr ik egens mal so richtig Aptiet op’n
kolet les. Vanillje, Kassberen, Schokolaad, jo un denn noch ’n olligen
Dutt Slackermaschü dorop! Wat meenst du dorto?“
„Ik haal di dat geern, ik kann jo noch beter lopen as du“, seggt Odje dor.
„Na, denn man to“‚, meen nu Kuddl, „aver schriev di dat man lever op,
wat ik hebb’n will. Anners vergitts du dat weller bit du dor achter an’e
lesbood ankam’n büst!“
„Nee“, antert nu Odje, „ik vergeet dat nich, dor bruukst du keen Bang‘
vör to hebb’n!“
Na ’n Veertelstünn kümmt Odje weller to de Bank torüch un hett statts
les twee Braadwüst op’n Töller.
Dor meen Kuddl glieks:
„Sühstwull Odje, wat heff ik di seggt, lever allens opschrieven. Nu hest du doch glatt weller den Mostrich vergeten!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen