Instellen

Beitrag: Jürgen Sakuth

De Direktor vun de Bank, Hubert Holthusen, is ’n bannig netten Keerl un hölpt elkeen, wo dat blots mööglich is. He ünnerstütt dat Kulturleven vun’e Stadt, is ’n goden Stadtvertreder, maakt as Brandmeester bi de Füerwehr heel goden Deenst, hett dat Seggen bi de Schüttengill, hölpt de Nedderdüütsch Bühn un sünnerlich ok de Maten vun’t Olenparlament vun’e Stadt. Een mutt also segg’n: Vun solk hölpen Lüüd kunn elk Stadt bannig veel bruken, solk Minschen muttst söken.

Man Hubert kann ok anners. He kriegt sik licht in’e Klatten, kann pennschieterig as ok’n övergroot Sluusohr sien. Dat wiest sik jümmers, wenn dat heet, en niegen Mitarbeider bi de Bank intostell’n.

So weer dat also ok, as Herr Direktor Holthusen mit den Bewarver för den Huusmeesterposten, Matten Ohlsen, dat Gesprääk to’n Instellen föhr. „Aso, mien leve Herr Ohlsen“, so füng de Direktor Holthusen dat Snakken an, „dat gifft twee Saken in uns Bank, de mi heel wichtig sünd. Dat Eerste is dat Schier maken un de Rennlichkeit. Mal ’n kotte Fraag blangenbi: Hebbt Se sik egens op de Footmatt vör mien Ruum de Fööt afpedd?“

Aver seker doch, Herr Direktor!“ anter Matten Ohlsen. „Un nu süllt Se ok noch erfohr’n, wat dat Twete is, op dat ik groten Weert legg. Dat is de Ehrlichkeit. Ik kann blots oprecht Lüüd bi mi bruken. Buten vör mien Döör liggt gor keen Footmatt!“

Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen