Beitrag: Jürgen Sakuth
Stiene Madsen is nu al meist an de Achtunsöventig ran un steiht splitternakelt vör ’n Spegel in’e Slaapkamer. Un wat sall ik ju segg’n, se is blots noch an’t Schafudern, Jammern un Klagen:
„Dammi, noch mal to“, meen se na ’n Tiet un schimpt as dull: „Wat is mien Huut doch blots schrumpelig worr’n, un de Boss, de hangt jo ok al bannig wat dörch un denn de Moors, ne aver ok, de Moors is jo bilütten veel to dick worr’n!“
„Krischan“, schreet se opeenst, „Krischan, kumm doch mal gau her na mi. Ik warr jo ganz dull vun dat, wat ik in’n Spegel seeg. Nu segg mi
doch blots mal wat Godes. Segg mi doch mal wat, wo een sien Höög
un beten Vergnögen an hett!“
Krischan meen denn heel dröög:
„Nu arger di doch blots nich, Stiene, frei di doch, wat dien Ogen noch
so goot sünd! Du hest doch allens noch allerbest erkennen kunnt!“
Quelle: Heinrich Evers „Dat dröfft doch mal seggt warrn!“
(Balticum Verlagsgesellschaft und Werbeagentur GmbH)
Illustration: Elke Grotelüschen
bergedorf.blog 