Beitrag: Jürgen Sakuth

Een kann dat jo fast nich glöven, man ik heff leest, wat över en Halfpart vun’e Düütschen nich weet, wat an Pingsten egens vun uns fiert warrt. Dorbi is Pingsten doch neven Oostern un Wiehnachten en vun de dree groten Christenfesten.
Wi hebbt dat doch allens mal in de Pasterstünn höört un lehrt, wat de Jünger an Pingsten mit ’n groot Brusen an’n Heven vun den Hilligen Geist överrascht wörrn. Denkt wi doch mal torüch: Wo weer dat doch noch mit dat Utsennen vun den Hilligen Geist un de Füertungen op de Köpp vun de Apostel? De Bibel beschrifft dat Pingstwunner in’e Apostelgeschicht üm un bi so:
De Junger Jesu fringen dorna, fuilt vun den Hiligen Geist, dat Predigen in vele frömde Spraken an: „Jesus, wo ji meent, wat he doot is, Jesus leevt un snackt dörch uns to ju!“ Pingsten gilt ok as de Geboortsstünn vun de „Christlich Kark“.
De Duuv is al siet dat sösste Johrhunnert en vun de bekannsten Pingstsymbolen. In vele Karken smückt en Duuv dat Karkenschipp, dat Dööpbecken or de Kanzel. Neven den biblischen Oorsprung hett de witt Duuv jo ok in vele anner Kulturen dat Bedüden vun Reenheit, Freden, Höpen un Niebeginn.
As ik maleenst en Open-Air-Pingstgottsdeenst op de Appelwiesch vun Borby mitfiert heff, harr ik en Beleevnis, wat mi vundaag noch jümmers lütt beten smuustergrienen lött.
En blaaggriese Duuv seet de hele Tiet in en vun’e Appelbööm, wieldess de Paster över dat Utsennen vun de Hilligen Geist preestern de. „Keen harr de Duuv op den Infall bröcht, den Gottsdeenst bitowahnen?“ heff ik simuleert. Un se hett redig leevt. An’n Enn vun den Gottsdeenst heff ik de Duuv sülvst wegflegen seh’n.
Aver ik müß ok an’n Geschicht denken, de ik in en vun mien velen plattdüütschen Böker maleenst över en Duuv to Pingsten leest harr:
In en Gottsdeenst in Dithmarschen vör över hunnert John harr sik de Paster wat Besünneres to Pingsten utklamüstert. He wull sien unglöövschen Buern vun de grote Kraft vun den Hiligen Geist övertügen. Dorto köff he sik en witte Duuv un geev de sien Küster mit de Wöör:
„Wannehr ik an’t Enn vun mien Predigt luut roop: Nu kumm, Hillige Geist‘, sodennig löttst du düsse witte Duuv vun de Empore daalflegen!“ „Dat geiht kloor, so warrt dat maakt“, see de Küster un nehm de Duuv an sik. Nu, an’n Enn vun de Predigt reep de Paster luut un düütlich: „Nu kumm, Hillige Geist!“

Aver nix dee sik, un nüms keem. Un de
Paster rööp noch mal: „Nu
kumm, Hillige Geist!“
As ok bi’t drütte Mal
nix passeer, ertöön de
bedrippste Stimm
vun den Küster:
„Herr Paster, mit den
Hilligen Geist warrt
dat vundaag nix.
Den Hilligen Geist hett
de Katt opfreten!“